Sa Pagtilaok Ng Manok (A Mother’s Story)

Bago pa man sumikat ang araw at kasabay ng pagtilaok ng tandang sa aming bayan, unang bumubulagta  sa amin ang malakas na sigaw  ni Nanay!

Tilaok ng Manok (Photo Credit: Culinate)
Tilaok ng Manok (Photo Credit: Culinate)

“HOY, GISING NA! BANGON AT MAGSILIGO NA KAYO!”

Ito ang madalas na linya ng aming ina tuwing umaga, sa tinis ng boses na kay sakit sa tainga at nakaiirita sa pandinig ng karamihan, lalo na sa aming kapitbahay, dahil boses niya ang naging orasan din nila tuwing umaga. Kay sarap pa sanang itulog, pero ‘di titigil sa kadadakdak.

“TAMA NA, ‘NAY! ANG SAKIT PO SA TAINGA, DINIG PO NAMIN!”

Ito ang madalas kong Ireklamo; bakit nga ba ‘di ma-preno ang bunganga ng nanay ko? Wala akong mahanap na kasagutan sa mga tanong ko! Lagi kaming nagdedebate sa bahay; minsan ‘di kasi maiwasan ang ‘di makasagot! Hindi naman kasi sa lahat ay puro tama pero may limitasyon din ang pagsagot ko dahil andiyan si Tatay, baka masapak ako nang ‘di oras.

Sa bata kong isipan, tanging hiling na sana makawala na ako sa bahay; ‘yung magkaroon na ako ng kalayaan na gawin ang gusto ko na walang madidinig na sermon at ingay ng aking ina.

“DARATING ANG ARAW, MAIINTINDIHAN MO RIN ANG LAHAT PAG NAGING ISANG INA KA NA RIN!”

Taon ay nagdaan ako’y umibig! Nakaiinis dahil umapela na naman si Nanay; daming satsat sa buhay pag-ibig ko! “LAGI NA LANG BA NA GANITO? HAYAAN MO NAMAN AKONG MAGDESISYON SA BUHAY KO, PWEDE?”

Tumingin ang aking ina alam kong nasaktan ko siya sa sinabi ko.

AYAW KO LANG NA MARANASAN MO ANG MASAKTAN DAHIL ‘DI KO KAYANG MAKITA KANG UMIYAK NANG DAHIL SA LALAKI! AT MARANASAN MO ANG BUHAY NA PUNO NG PAGDURUSA!”

Dahil suwail nga akong anak at labas-masok lang sa kabilang tenga ang pangaral ni Ina, ‘di nga siya nagkamali; naranasan ko ang sakit na dulot ng kabiguan sa pag-ibig!

Eto na ako ngayon may pamilya na at ang mga katanungan ko dati ay nabigyan ko na ng kasagutan!  Ngayon ko lang labis na nauunawaan ang mga sakripisyo na ginawa ng aking ina, mula noon at maging ngayon: ang alalayan kami sa tamang daan sa buhay! Ang proteksyunan kami sa gustong manakit sa amin! Ang magkaroon kami ng magandang kinabukasan at higit sa lahat, ang pagmamahal na ‘di kayang tumbasan ng kahit anong kayamanan!

Ngayon lang ako natauhan; nang naging isang INA na rin ako.  At tulad ng aking ina, sa pagtilaok ng manok ay boses ko naman ang naririnig nila at tulad ng ginawa dati ni Nanay nakahanda na ang pagkain sa mesa para sa aking mag-ama!  Ito pala ang tunay na kulay ng buhay ng pagiging isang babae; ang tawagin kang NANAY!

Matanda na ang aking ina.  Wala man ako sa tabi at piling nila ng aking anak, pero andoon pa rin an suporta at pagmamahal na iniukol niya sa akin, at ngayon sa aking anak naman niya pinadarama ang isang pagmamahal na mas higit pa sa isang anak, dahil biyaya ito sa tahanan niya; ang makita ang mga apo nila at tawagin siyang LOLA.

Sana sa pag-uwi ko maibigay ko ang isang kaligayahan na nais niyang makamtan; ang buo ulit kami sa kanyang tahanan. At sa pagtilaok ng manok, binibilang ng aking ina ang bawat umaga dahil malapit na ulit niya akong makita at mayakap muli.

Salamat sa pagmamahal at isang magandang buhay na inialay mo nang mahigit 30 years sa akin. !

MAHAL NA MAHAL KO PO KAYO, NAY!

#BayaningTunay    #DFBloggersIntl  #DFBI   #BloggerJovelyn

About jovelyn

Im not a good writer but i love to 🙂 Masaya din, Malungkot din (Karanasan ng OFW) this is my first book under my name as a writer and Sindi Ng Lampara OFW stories book with Raquel D. Padilla and DFBI writers, columnist in Pilipino Star Ngayon Middle East [email protected] Super kulit at kalog..proud bisdak at tamad na masipag na yaya:)