Go Home and Plant Kamote

Naalala ko pa nung high school ako, may naging teacher ako na mahilig magsabi ng “Go home and plant kamote” kapag nakakakuha ka ng mababang grade sa exam or quiz. Di ko makalimutan ito dahil isa ako sa madalas masabihan nito. Kasi naman Science teacher ko sya. Eh di ko naman favorite subject ang syensya. Lalo na ang Math. Para ba kaming di compatible sa isa´t-isa. Parang may kung anong di kami mapagkasunduang problem ni Math. Madalas ko pa nga sabihin noon, lalo na sa Algebra, “Number na kasi, dadagdagan pa ng letter, lalo nang pinakumplikado ang mga bagay-bagay”. Basta marunong kang mag-add, minus, divide saka multiply, di ka na maloloko sa suklian. Pero syempre, nagiging pilosopo na lang ako tuwing sinasabi ko ang mga bagay na iyan. Mahalaga ang bawat formula, method o operations na itinuturo sa paaralan. Iyon nga lang, dapat lubos ang iyong konsentrasyon at atensyon sa lahat ng sasabihin ng iyong mga guro.

Pero papaano magkakaroon ng tamang konsentrasyon ang isang mag-aaral kung ang upuan na pang-dalawahan lang dapat ay apat na estudyante ang nagsisiksikan? Malamang may away pa na maganap kapag isang kaliwete at di kaliwete magsulat ang magkatabi. Twenty-seven years ago, mula private school ay nai-transfer ako sa isang public school dahil sa isang problemang pinansyal na kinaharap ng aking pamilya. Doon ko naranasan ang kaibahan ng buhay ng isang public school student kumpara sa isang estudyante ng pribadong paaralan. Noon, sa isang classroom, 50 (more or less) bata ang nagsisiksikan. Mga libro na lumang-luma na ang pinagtitiyagaang gamitin araw-araw. Minsan, pag minalas ka, kulang na ang libro at kailangan ay dalawa na kayong maghihiraman sa iisang libro.

Nung nakaraang linggo lamang, habang nanonood ako ng isang Pinoy news program, narinig kong sinabi nung reporter na sa ngayon, ang isang karaniwang classroom sa isang public school ay binubuo ng mahigit kumulang 100 na bata. Walang electric fan. Gulagulanit ang mga libro. Sira-sira ang mga classroom. At dahil dito, ang mga estudyante ay nagkakasakit na. Eh papaano pa kakayanin ng iisang guro sa isang classroom na overloading na ang pagtuturo ng may kalidad sa mga bata? Papaano pa mabibigyan ng atensyon ng iisang guro ang lahat ng katanungan, pangangailangan at kahilingan ng mga bata na nais matuto para matupad ang mga munting pangarap?

Hindi biro ang magturo, nakita ko iyan sa mga tiyahin kong guro. At di rin madali ang mag-aral. Pero mas mahirap mag-aral kung kulang ang iyong mga pangangailan sa pag-aaral. Isa sa mga pangunahing pangangailangan ng mag-aaral ay isang lugar na maayos, malinis, at maaliwalas upang maging kumportable sya matuto. Ang mga libro na magsisilbing gabay nila para maunawaan ang lahat nang sinasabi ni Maám ang siyang dapat na ibigay ng gobyerno. Kung wala ang mga nabanggit kong iyan, papaano gaganahan ang isang bata para sundan at tuparin ang kanyang pangarap na makatapos ng pag-aaral sa kabila ng nararanasang kahirapan sa buhay?

Sabi nila, edukasyon ang susi para sa magandang kinabukasan. Sana ganyan din ang paniniwala ng mga tao na may katungkulan sa gobyerno. Malamang, kung hindi bibigyan ng suporta ang edukasyon sa Pilipinas, maraming estudyante ang masasabihan ng, “Go home and plant kamote”. At mas malala pa, pag di na talaga ganado sa pag-aaral si Totoy at si Neneng, at tuluyan nang bumaba ang kanyang mga grades, ay ito na ang masasabi ng teacher nya, “Go home and burn your house”!

17 Comments

  1. Lumaki ako sa adopted parents Shes a teacher,palagi akong sinisigawan at pinapahiya kapag nagagalit sya sa totoong kung mga magulang ko,so I became a loner or scared to approach people.Back in high school umagang umaga matapos nya akong pagsigawan,pupunta ako sa school na blank yung utak ko.Minsan nga yung hindi ko malilimutan yung pinagalitan nya ako sa kanto namin,sinigawan nya naman ako sa harap nang mga tawo even just a small mistakes that I made that day,that time hindi ako umiyak wala talagang anu mang luha ang pumatak sa mga mata ko pero pagdating ko sa bahay puro iyak nalang ako at naisipan kong magpakamatay,kasi naiinis ako sa sarili ko that time.(i found out that She was mad at my parents and ako ang pinagbuntungan nya nang galit)
    I was also a slow learner,I fail my chemistry class and pinapahiya sa math teacher ko minsan nga pinapaluhod ako sa harap nga blackboard,kaibigan din nya yung adopted parents ko so She expect me to be better.Torture talaga yung pinagdaanan back when I was a high school and elementary,I mean not physically but emotionally kasi lumaki akong napapahiya sa harap nga tao…

    Nung nagcollege ako at wala na ako sa adopted parents ko,kinuha ako nang mga real parents ko(i wasnt legally adopted).I really did try to open up when I was in college,even my inorganic chemistry teacher told me that I good at her class and I did have some freinds,sayang nga hindi ko natapos yung subject nya kasi I migrated here in U.S. at hanggang ngayon wala parin akong communications sa adopted parents ko na teacher.Besides everything that happend,Im still lucky God has been great to me=) kahit bobo ako I still have dreams and plans for my future.Im going to college this fall,so Im not going to plants some camote in my backyard lol….

  2. My math teacher in high school was the one who’s always telling that, most especially pag d ka nakakasagot s recitation……:)) but in fairness with her….. she was really a good teacher…..

  3. meron tyong magagawa sa gobyerno,,, nakikinig si P-noy ,,, ang bingi lang ang ugat nya,,, dapat pumili si P-noy ng magandang ugat … malinis na ugat na pag dadaluyan nya ng magandang mithiin nya,,, at ipatupad ang vision mission pilipinas,,, sa mga corporasyon makikita mo naka ad sa lobby nila vision missions,,,

  4. sa pandan nakarating ako ,,, nag imbita si mayor jonathan tan,,, every year my parada ang mga alumni ng school doon tinatapat sa grand fiesta,,, ang galing bumilib ako miski hindi ko nakita ang school nila doon,,, ibig sabihin ang mga pandauenos proud sa school nila ,,,at proud sa fundasyon nila…salamat po mayor sa imbitasyon at maayos na pakikisama sa akin ,,, ist time ko po nakarating sa bayan ng tatay ko… bumilib ako sa lugar,,, bagong mayor po si mayor jonathan tan pero na isip ko na magaling cya ksi di nya kinahihiya ang pandan,,, he think of something good in pandan at panu i pakilala sa lahat ang ganda at ayos ng pandan… masarap cguro tumira doon,,, sinasabi ko itong kwento na to d dahil nang iingit ako ,,, no,,no,,,no,,, kundi para gayahin natin na sa bawat lugar mg alumni dn po tyo,,, i parada natin ang sinimulan natin at magsimula tyong itayo ang public school sa bawat lugar natin,,, pra mamonitor ang mga gamit at ang administrasyon at pamamahala sa public school… leaf22

  5. The government can only do so much with the money they have. Some responsibilty should be taken by the parents of the children. The ones demanding everything from the government are the ones that contribute nothing to it’s support. I am not being cruel, it is no different than the people in the USA.

  6. katamad naman basahin to,,, kc mg kakaron ka lang ng hang up at maaawa ka sa kapwa mo pilipino na nag titiis pag aralin ang anak nila sa public school…bat ganun ,,, ako elementary public school ,, bangkal elementary school dyan sa lim bangkal makati…. proud po ako sa sinimulan kung eskuwelahan,,, halos lahat po kami sa bangkal nung time na yun o lumipas pa doon nagsimula,,, ngayon mga professional na kami halos lahat,,,sa ngayon sa ngayon god graces at sa pundasyon ng eskuwelahan na yun napapagaral namin ang aming mga anak sa private school… panu po yung iba na ngtiis sa public,,, dapat po hindi ganun na ngtitiis lang sa public dapat priviledge nating pilipino na matulungan ang public school ,,, dapat ang mga public school founded na,,, nakalikom na ng mga gamit,,, di po yung pag bago yung administrasyon magsisimula po ulit yung public school dahil inaari na ng mga dating umupo yung naibigay sa kanila,,, tama po ba ako,,, cyensya na yun ang nasa isip ko,,, baguhin natin ang systemang pinoy,,, palawakin d lang ang kakayahan natin kundi pati na din ang mga fundasyon natin,,, i turn over ng maayos sa bagong mamahala at magawa naman nya ang nasimulan ng nauunang lider,,, masakit na sa tenga na maririg mo sa public school kakulangan sa gamit ,,, dapat hindi,,, dapat mas maunlad ang public school,,, dapat mas advance sila,,, think aabout it,,, leaf22

  7. para sakin nasa tao parin yan.. wala na tayong magagawa sa gobyerno. kung ang bata tlgang gustong matuto at may pangarap sa buhay kahit 200+ pa sila sa classroom makakatapos at makakatapos yan 🙂

  8. definitely true!yan talaga ang struggles ng mga teachers ngayon dahil ultimong upuan,kulang pa pra sa mga bata kung kaya’t siksikan na sa isang classroom..if only the appropriate budget is allocated to the education of our youngs,I guess the problem was minimized if not eradicated..I hope this will serves as an eye opener for those people who are in the right position to make the greatest changes in our society.. please do your share since you had made a promise before you’ve got elected in your position..

  9. true yan..pano di magkukulang ang mga dapt ay sa edukasyon eh napupunta na sa bulsa ng iba, sana makonsencya naman sila.

Leave a Reply

Your email address will not be published.