Ang Birong Nagkatotoo

OFW (Photo credit: Todosabongga.blogspot)
OFW (Photo credit: Todosabongga.blogspot)
OFW   (Photo credit:    Todosabongga.blogspot)
OFW (Photo credit: Todosabongga.blogspot)

Kung ano at nasaan man ako ngayo’y tandang tanda ko pa na sa biro lang nagsimula ang lahat.  Kung paano at bakit ay bayaan n’yong sa inyo ay aking isalaysay…

When I was in the PHILS. wayback 2009 I was a high school teacher then, kaya lang maliit lang yung school na aking pinapasukan.  Gayunpaman, as a teache, I  tried to give the best I can to my students because it had been my principle to BE THE BEST OF WHAT I AM and until now I am clinging to this principle.

Mahirap ang kalagayan naming mga guro doon.  KADALASAN, DELAYED ANG SUWELDO, PURO BALE LANG AT TALAGA NAMANG KULANG NA KULANG UPANG MAKARANAS NG ISANG DISENTE AT MEDYO MAALWANG PAMUMUHAY.

Natatandaan ko pa na minsan magpapasko noon may BONUS kami pero walang suweldo.  Kapag naaalala ko ‘yon ay natatawa ko nang lihim sa aking sarili at nagbabalik sa aking alala ang masasayang araw na pinagsamahan namin ng mga kapwa ko guro.  Yung mga time na kahit ano na lang ay minemeryenda namin mapawi lang ang gutom na aming nararamdaman.

Ang isa sa ‘di ko malilimutan doon ay yun bang samahan na walang intrigahan.  Ang bawat isa sa amin ay may malaking paggalang at pang-unawa sa isa’t isa… kung saan-saan na nasuot ang pakay ng blog kong ito, ‘di kasi maiwasang maalala dahil may kaugnayan sa nais kong isiwalat o talakayin,,,Dahil sa hirap na dinaranas ko noong isang araw ay naisipan kong magtext sa pamangkin kong nasa Malaysia. Sabi ko, PWEDE BA IHANAP MO NAMAN AKO NG MAPAPASUKAN DIYAN KAHIT ANO. ANG HIRAP KASI DITo sa PINAS.

Ganoon lang, tapos after a week my niece called me up and asked if I really wanted to go there and work. Then I answered yes.  She told me to prepare all the documents needed asap, that was November then 2009.  The fact is I had nothing  that time; no money and no requirements for travel.

I told my niece my predicament honestly, and my sister, who happened to be here already  that time lent me money amounting to 7,000 so I could prepare all the requirements needed.  Things happened so fast, not knowing that after less than a month I was able to go oversesa and got a work.  Hindi madali ang mga pinagdaanan ko.  Bumalik pa ulit ako ng PINAS para mamedical, then balik ulti ng MALAYSIA and then because I was over age already, kinailangan pang dayain ang edad ko para lang makakuha ng working visa.

Thanks to my agent na siyang umayos ng lahat, pero ano ka, hindi free yon no. Ang laki rin ng nagastos ko.  Ang ipinagpapasalamat ko lang ang lahat ng gastos ay shinoulder muna ng employer ko then monthly ay kinakaltas na lang nila sa suweldo ko.

Ang hirap pala ng ganoon, yun bang tipong nung nasa Pinas ako, kakain na lang. Di ako naglalaba, mga anak ko ang gumagawa nun para ss akin.  Kumilkilos lang ako pag gusto ko then biglang-bigla, lahat kailangan kong gawin.  Pagbangon ng maaga, paglalaba, paglilinis, pag-aalaga ng bata at iba pang mga gawain.Talaga namang naiiyak ako nang palihim, pero gayun pa man, sabi ko ng,a be the best of what I am.  Binigay ko ang lahat ng kaya ko, ayun sa awa ni LORD nagustuhan ako ng employer ko.

Hanggang sa kasalukuyan andito pa rin ako sa kanila, hindi nga ganun kalaki ang suweldo pero ok lang  because they are so good to me.  If I am to be given a wish, my wish is that may this kind of people multiply in my life more than a thousand times.  Really I am so blessed having employer like them.  They treated me nicely and so humane.  Nais ko ring ipaabot ang aking pasasalamat sa pamangkin ko at sa asawa niya dahil they both had been so supportive of me.Thank you very very much.

Sa kapatid ko rin na malaki rin ang naging bahagi sa naging kapalaran ko pati na rin sa mga anak niya.  Ang buhay pala parang alak; habang tumatagal lalong sumasarap; pinasasarap ng ibat ibang mga karanasan na humahamon sa atin upang malaman natin kung ano at sino tayo, gayun din kung ano ba talaga ang gusto natin sa buhay.

Sa loob ng kulang tatlong taon ko dito sa ibang bansa, marami akong natutuhan at naranasang ni sa panaginip ay hindi ko napangarap.  Naranasan kong magcheck in sa mga first class na hotel, magdinner sa mga famous na restorant ,at mag-holiday sa ibat ibang bansa na talaga namang lahat ay naenjoy ko.  Pero meron ding malungkot na pangyayaring ‘di ko malilimutan.

Habang ako ay malayo sa aking mga anak, iyon ay nang maaksidente ang panganay kong anak.  TALAGA NAMANG HALOS ‘DI KO MATANGGAP ANG PANGYAYARI, NAAKSIDENTE S’YA, ANG PANGANAY KONG ANAK. Si KAREN, after more than 8 hours she was pronounced dead.  Malayo ako noon sa tabi niya,,,ni  hindi ko man lang siya nakausap at nayakap.  Bakit kaya ganoon , sobrang  sakit na biro ng tadhana.  But no matter how painful and worst the   happenings are, still … life   must go on.

Then I went back to Malaysia with a heavy heart.  Endless crying nigthly while letting the time pass until such time that I was able to be myself again.  This is it;  after all the clouds and rain that came into my life, now i can say that I am what I am because coz of all those   trials and struggles in life.Thanks   to our  Lord for He gave me all the courage to  face life whatever it offers   for me.  I’m giving back all the glory to Him …

author:  estelabuenaventura Wild  orchid p.e./mj

About estelabuenaventura. Wild orchid

Separated,got 5 children.Presently working in Malaysia.I finished BSBA major in Accounting with units in Education,,,Just love writing to share whatever comes into my mind freely to entertain or to give inspiration andlessons as well,,,