Hypnosis (Photo credit; Thehypnosisguide)

pera, o mahahalagang gamit sa kaupsap nila.kaya ang akala tuloy ng karamihan, ang mga budol budol gang ay gumagamit ng Hypnotism.

Kung di ako nagkakamali, sa Cebu nag-umpisang mauso ang modus na ito. Kasi noong ako’y 11 years old pa lang, wala kaming TV, kundi radio lang. palaging ipinapatalastas sa mga programa sa radio ang tungkol sa mga budol budol. Siguro 3 times a day o higit pa.  ang scenario noon ay; may isang babae, na nilapitan ng isang di kilalang tao, nag pakilala itong taga probinsya at walang alam sa pasikot sikot sa syudad. Nilapitan ng lalake ang babae, at nagtanong kung may alam ba syang, tindahan ng mga piyesa ng Bangka. Nung sinabi ng babae na, oo, doon na nagsimula ang hocus focus. At nabiktima ang babae.

Laganap na ang budol-budol gang. Lalo sa na matataong lugar dito sa Maynila. Sa mga mall din, pwede sila. At muntik na akong mabiktima. Naglalakad ako noon sa isang mall sa Manila, dahil ako’y may bibilhing gamit sa school. Biglang may lalake na lumapit sa akin, nagpakilalang taga-probinsya daw sya. At nagsalita pa ng bisaya. Dahil ako’y bisaya rin, nag-usap kami sa salitang bisaya. Sabi nya (sa salitang bisaya) may alam ka bang bilihan ng mga piyesa ng sasakyan. Nasiraan kasi kami eh. Sumagot naman ako, ng  “marami naman ditong mabibilhan, mag libot libot ka lang”. Sumagot siya na, ‘di niya daw alam ang pasikot-sikot dito sa Manila, at natatakot siya.

Biglang pumasok sa isip ko yung patalastas noong ako’y bata pa. Ganitong scenario din ang nangyari sa babae. Medyo, naging mas alerto ako, dahil sabi ng iba, 90-95 percent daw ang success rate ng mga budol budol, ibig sabihin, pag nakausap ka na nila, malaki ang chance na mabiktima ka nila. At nakumpirma ko na budol budol nga siya noong naglabas na siya ng makapal na bundle ng pera na puro 1000 peso bill.

Hindi ako na silaw sa pera, dahil base doon sa patalastas, ang bundle na iyon, ay puro bondpaper ang nasa ilalim. Kaya lang, iba ang approach niya, sa ibang budol budol, sasamahan niya daw akong bumili. (mas nakakatakot ito, at mas delikado, dahil, kapag sinamahan ka niya, maari ka nyang manipulahin at dalhin ka sa kubling lugar, at doon, pwede ka nyang ma-hold up, at baka, may mga kasamahan pa siyang naghihintay, delikado, dahil wala ka talagang kawala.). ako naman, knowing the potential risk, pinairal ko ang presence of mind, at sinabi ko sa kanya na, “ganito na lang, samahan na lang kita sa mga security guard, o ‘di kaya, hingi ka ng tulong sa mga pulis.”

Sakto naman na may naglilibot na pulis sa mall, at itinuro ko sa kanya ang pulis para doon sya magtanong. Nag-iba ang tono ng pananalita niya, at makikita mo sa mukha niya ang disappointment. Disappointment dahil di niya ako nabiktima, at medyo kinabahan dahil sa pulis na nakita. Nawala ang enthusiasm niya sa pakikipag-usap sa akin, at sabi niya “sige, salamat na lang, hintayin ko na lang ang kasama ko.” Agad agad akong umalis, at lumayo. Mahirap na.

Likas sa ating mga Pilipino ang matulungin at pagkamaunawain. Marami pa sa atin ang my ganitong katangian. Kaya lang, sinasamantala naman ito ng mga masasama ang loob. Hindi hypnotism ang gamit ng nga budol budol, kundi galing sa pagkukunwari, at ang pagkamaawain ng ilan sa atin. kaya ako, pag may lumapit sa akin habang ako’y naglalakad sa mataong lugar, tinitingnan ko ang kamay, (baka may hawak), tapos, patuloy lang ako sa paglakad, kahit may sinasabi siya sa akin. Di ko pinapansin, maski mga taong nagtatanong ng oras. Medyo may pagkabastos itong ginagawa ko, pero, mahirap na, maging magalang ka nga, pero ‘di mo alam, baka tulisan na ang kaharap mo….

author:  hirome-paclipan

p.e./mj

©Copyright 2012, Definitely Filipino™ Blog Network. All rights reserved. Unless otherwise stated, all articles in this blog are opinions of their respective authors and not necessarily of Definitely Filipino and its staff.

You may also like:

This entry passed through the Full-Text RSS service — if this is your content and you're reading it on someone else's site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers. Five Filters recommends: Donate to Wikileaks.

Death can wait (Photo Credit: Openlibrary.org)

But then, there’s a part of me that says I’m afraid of death, not the dying part itself, but then dying without fulfilling your dreams or doing the things you love, sasabihin mo sa kanya “Lord ayoko pa mamatay!  Marami pa kong gusting gawin sa buhay!” O kaya naman “Ayoko pa mamatay!Virgin pa ko!!!” haha

I’m just kidding.Most of us, I think, have this kind of list in their mind and others might have wrote it down as well.  So I’m sharing some part of my list, nothing super fancy or expensive, or extraordinary, out of this world stuff, here it is:

 1Fan ako ni Mitch Albom (Author ng Tuesdays with Morrie) gusto ko siyang maka kwentuhan at baka sakaling mag sulat siya ng libro tungkol sakin titled “Lame Wednesdays with Stephanie” haha, gusto ko ring maka daupang palad sina Pol Medina Jr. (Pugad Baboy) and Manix Abrera (Kikomachine),and  from Definitely Filipino si  Nobenta, Akoposijayson  and Mommyjoyce,hehe..I’m a fan of Pugad baboy and kikomachine, I find the comics hilarious pero may sense ganun din sa mga writings ni akoposijayson,kinakabag ako sa kanila  haha.For Mr. Nobenta sigurado hindi siya mauubusan ng kwento, lalo na yung mga” balik tanaw” moments, and of course mommy joyce, base from her blogs she is definitely a life coach..I want to have coffee with these people.! hehe

2.Watch NBA or PBA with courtside tickets.. I’m a Boston Celtics Fan,I love Ray Allen and Paul Pierce.. I hate Kobe Bryant, I mean he’s a great player but I don’t like his attitude and aura, he’s a doucebag !haha peace sa mga fan nya. PBA naman po, Brgy Ginebra Kings!

3.Become a doctor.I’m going to med school next year, sana nga may tumanggap sa akin na University,good luck nalang sakin.hehe I want to be super Rich and Famous Like Dra. Vicky Belo..haha just kidding.. I want to be a Cardiologist.

4.I want to save a life outside the hospital setting, I’m a nurse, I have experiences in saving lives with the rest of the medical team.but then I want to experience something different (hindi ko naman po pinag dadasal na sana may mangyaring masama sa ibang tao), something unexpected or outside my comfort zone.Like saving someone from drowning,ahhh  hindi pala ako magaling lumangoy.. ok ganito nalang Sept 4, 2013 9 pm..haha Mr. Justin LET ME SABOTAGE YOUR “DREAM DEATH!” lol..let me save you, but I will NOT take that bullet for Hindi ako si Darna.hehe

5.Donate blood, Plant a Tree, Write a blog; oh nagawa ko na pala lahat to  :)

6.This one is crazy..ehem..Join the Bb. Pilipinas haha… I know..I know..I’m not that pretty and Intelligent..makapal naman mukha ko,pwede na yun hehe. Let’s see if I’m qualified, Height requirement;naku 5’3” lang ako, dapat With pleasing personality daw; pano ba yan Annoying personality meron ako haha. Qualified naman ako dito; SINGLE and FILIPINO CITIZEN! Hahahaha..So Hanggang pangarap nalang to but I’ll keep it on my list, for sure there’s this one guy na magsasabing “IKAW ANG MISS UNIVERSE NG BUHAY KO” hahaha ang corny.

7.I’ve been to Pugad Adventure in La Union, Tree top Adventure in Subic, I tried their Ziplines, tree drop and other activities, Nasubukan ko naring mag trekking  somewhere in Mountain Province, Island Hopping in Alaminos. But then gusto kong ma experience this kind of Adventure in Manila..the MRT/LRT Adventure..This sounds ridiculous,pero kasi hindi pa ko nakakasakay ng MRT/LRT, I don’t even know their difference, hehe..

Gusto ko ma experience yung unahan at siksikan na halos mag palitan na kayo ng mukha ng katabi mo, at dapat maging alerto baka kasi madukutan, siguradong HARDCORE ADVENTURE yun. Hindi ako mahilig mag shopping, hindi ako mahilig pumunta sa mall,pero gusto ko maranasang mag shopping sa Divisoria at mag Food trip sa Ongpin Street sa Binondo, Gusto ko pa rin ng Chinese food even though they are bullying us over the Scarborough shoal, wala naman kasi tayong ka laban laban, our government should send Darna, Captain Barbell, the Tulfo Brothers or Anabel Rama Instead haha..peace…baka tumulong ang US ipadala nila ang AVENGERS :p

8.Fall in Love again.. I’m still waiting for my Finnick Odair.haha

9.Eto malandi…Make love sa beach habang bilog ang buwan,  alangan naman tanghaling tapat, di ba?.haha.And I want to go to  Batanes under the homestay program, live with the local families for  few days or for a week, so that I can really experience,understand and appreciate  their culture. (Gusto kong bumili ng kape sa Honesty shop)

10Wala naman masyadong fancy and expensive trips…GUSTO KO LANG  MAG KAPE SA BUWAN.haha..

I can come up with 101 or more things that I want to do before I die, including the things I want to do for my parents, my family, and for other people.These are the simple, not so simple and crazy things that keeps me going.  Eto yung mga dahilan kung bakit nagdadasal ako kay Lord na ‘wag niya muna akong kunin kasi marami pa akong gusting gawin sa buhay.

Pero kung gusto na niya akong kunin at a young age dahil sobrang bait ko (which I doubt haha) I want it to be meaningful, an accident perhaps that will lead me in a state of coma or brain death, no hope of  waking up again, My family Knows what to do, They will let me go and donate my organs, My kidneys, my liver, my heart and my Cornea to people who greatly need it, At least for the last time I made difference.

But then I’m hoping God is writing a better version of my story, live longer, take care of my parents as they grow old, become a doctor with a caring touch of a nurse (cure and care), make my patients laugh, touch lives, give hope, meet people that will inspire me, marry someone I truly love, have kids, raise them like how my parents raised us, I will support them with their dreams even if they want to be a Rock star or an Astronaut, I want to spoil my grandchildren, Me and my Husband, we will grow old together . I want to spend the remaining hour of my life in a beach, while watching the sun as it sets, with my last cup of coffee, and when I see that butterfly, I know it’s time to go…. Hanep ang drama.haha

P.S: When I die I want to be cremated and rest my ashes in a Coffee can

author:  tepay

©Copyright 2012, Definitely Filipino™ Blog Network. All rights reserved. Unless otherwise stated, all articles in this blog are opinions of their respective authors and not necessarily of Definitely Filipino and its staff.

You may also like:

This entry passed through the Full-Text RSS service — if this is your content and you're reading it on someone else's site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers. Five Filters recommends: Donate to Wikileaks.

Related articles

• Alternative Natural Arthritis Pain Remedies (filipinonurses.org)
• Super Foods For Arthritis and Meditations to Help With Arthritis (filipinonurses.org)

First Love (Photo Credit: Facebook)

Dekada otsenta nang unang tumibok ang puso ko at ito ay para sa babaeng sa unang tingin pa lang ay sadya na talagang nagpadagundong sa aking puso. Malapit naman ako sa kanilang pamilya at palagi ko siyang nakikita subali’t sadya nga yatang may mga taong ipinanganak na torpe pagdating sa pagibig kung kaya hindi ko naipahiwatig ang damdamin ko sa kanya at nagkasya na lamang sa pagligaw tingin at paghalik sa hangin. Talaga namang lumulukso at halos malaglag ang aking puso sa tuwing siya ay aking nakikita at ako’y kanyang nginigitian.

Sa pagdaraan ng mga araw ay lalong tumitindi ang pagmamahal ko sa kanya at nananalangin na sana…sana, naman, isang araw ay mapansin niya rin ako bagama’t batid kong malabong mangyari yun dahil hindi naman ako nagpapapansin sa kanya dahil na rin sa kahinaan ng tuhod at loob ko. Ewan ko ba pero sa tuwing makikita ko siya ay para akong natataranta parati at nauupos na parang kandila kung kaya ang pagmamahal ko sa kanya ay itinago ko na lang sa aking puso at naghintay na magkaroon ng sapat na lakas ng loob para maipahiwatig ito sa kanya.

Subalit dumating ang aking kinatatakutan nang isang araw ay nalaman kong may minamahal na siya. Pakiramdam ko tumigil ang mundo ko ng mga sandaling yun at hindi talaga maipaliwanag na kirot sa dibdib ang aking nadama dahil sa pagkabigo at pagkaawa sa aking sarili. Nagmukmok at umiyak ako at pilit ko siyang kinalimutan at iwinaksi sa aking isipan sa pamamagitan ng paglalasing.

Panandalian ko siyang nakalilimutan pag ako’y lango na at nakatutulog subalit paggising ko ay siya pa rin ang una kong naaalala. Sinisi ko ang aking sarili dahil kundi sa katorpehan at kahinaan ng loob ko, maaaring hindi sana nawala ang babaeng pinakamamahal ko. Ah, bakit nga ba nang nagsabog ang Dios ng katorpehan sa mundo eh tila yata hindi ako gumamit ng payong kung kaya nasalo ko itong lahat!

Dahil sa pangyayaring yun ay nagrebelde ang aking kalooban at pinilit kong ibaling ang aking atensyon sa ibang babae at oo, dahil sa kabiguang iyon ay nagkaroon na rin ako ng lakas ng loob na manligaw para lamang patunayan sa aking sarili na hindi lang siya ang babaeng maaari kong mahalin at ipakita na rin sa kanya na may babae ring maaring magmahal sa akin bagama’t alam kong di niya naman mapapansin yun dahil alam kong hindi naman ako mahalaga sa kanya at dahil hindi niya rin naman alam ang tunay na nadarama ko para sa kanya… Di naglaon ay nagkaroon ako ng pamilya at pinilit kong maging isang mabuting asawa at ama bagamat ang babaeng unang nagpatibok sa aking puso ay patuloy ko pa ring minahal at hindi nawala sa aking puso at isipan kailan man. Dahil sa madalas na hindi pagkakaunawaan at pagtatalo, ang pagsasama naming magasawa ay nauwi sa hiwalayan dahil na rin siguro sa una pa man ay di ko naman siya talaga minahal. Sinubukan kong mangibang bansa upang maibsan ang aking pangungulila sa babaeng tangi kong minamahal at ako ay pinalad namang makapagtrabaho sa gitnang silangan.

Napakalungkot ng buhay ko doon at sa maniwala ka’t hindi, ang tanging nagbigay ng lakas ng loob at naging inspirasyon ko sa aking pakikipagsapalaran at pagtitiis ay ang babaeng itinatangi ng aking puso. Di naglaon, ako ay nagpasyang bumalik sa ating sariling bayan. Sa aking pagbabalik, muli ay nakatagpo ako ng babaeng nagmahal sa akin at naging hingahan ko ng mga hinagpis ko sa buhay. Naging malapit kami sa isa’t isa at minsang ako’y nalasing, nangyari ang di dapat mangyari sa amin.

Nabuntis siya at dahil dun ay sapilitan akong ipinakasal sa kanya ng kanyang mga mauling para maisalba siya sa kahihiyan bagama’t batid nilang ako’y kasal pa sa aking unang asawa. Labag man sa aking kalooban ay wala na akong nagawa pa. Gaya ng una kong asawa ay pinilit ko siyang mahalin kahit na alam ko sa sarili ko na nagiisang babae lamang ang nagmamayari ng puso ko.

Nagkaroon kami ng mga supling at isinubsob ko ang aking sarili sa paghahanapbuhay at nagsumikap na mabigyan ng magandang kinabukasan ang aking mga anak. Sa puntong iyon ng aking buhay, inakala kong tuluyan ko nang makakalimutan ang aking unang pagibig subalit ako’y nagkamali sapagkat sa pagdaraan ng mga araw siya pa rin ang isinisigaw ng aking puso sa kabila ng maraming taong hindi ko na siya nakita pa muli. Sabihin niyo ng ako’y baliw nguni’t iyon ang tutuo!

Pagkaraan ng halos tatlumpung taon, hindi ko akalaing dahil sa isang social networking site ay muling mag krus ang landas namin ng babaeng aking minahal sa mahabang panahon. Nalaman kong siya pala ay nabiyuda na at muling nakapag asawa at naninirahan na sa ibang bansa. Hindi ako nag aksaya ng panahon at agad ko siyang kinontak.

Ewan ko ba kung anong enerhiya ang nagtulak sa akin para magkaroon ako ng lakas ng loob na gawin iyon. Halos tumalon sa 10th floor ang puso ko nang marinig ko ang boses niya sa kabilang linya, ang mala anghel na boses na kaytagal kong pinanabikan ay muli kong narinig! Hindi ako makapaniwala at halos matunaw ang buo kong pagkatao nang mga sandaling kami’y nag uusap dahil sa sobrang kagalakan.

Kung ito ay isang panaginip, hiling ko na please sana huwag muna akong magising! Ang pag-uusap na iyon ay nasundan pa ng maraming beses hanggang sa naging regular na ang aming komunikasyon. Natuwa ako kasi binibigyan niya ako ng panahon kahit na busy rin siya sa kanyang trabaho. Noong una ay kumustahan lamang tuwing kami ay nagcha chat sa internet nguni’t sa kalaunan ay lumalim na ang aming relasyon. Wala akong pagsidlan sa tuwa noon at aaminin kong sa bawat paglipas ng araw ay pinananabikan ko ang oras ng aming pag uusap na kung minsan ay umaabot ng ilang oras.

Hindi ko na rin namalayan na unti unti ko na palang naipadarama ang nag uumapaw na pagmamahal na matagal kong iningatan sa aking puso para sa kanya na sinuklian din naman niya ng tapat na pagmamahal kahit batid naming dalawa na kami’y pareho ng may pananagutan sa buhay. Hindi ako makapaniwala na sa wakas , ang dating torpeng ako ay nakapag pagpahiwatig na ng aking pagibig at sa pagkakataong ito ay sa babaeng tunay kong minamahal! Napakasarap pala talagang magmahal ng isang taong tunay mong iniibig na iniibig ka rin! Kahit malayo kami sa isa’t isa masayang masaya kami sa aming pagiibigan bagamat hindi kami nakatitiyak kung saan yun hahantong…basta ang mahalaga ay mahal na mahal namin ang isa’t isa at nagsumpaan pa na kahit ano ang mangyari ay hindi kami mag iiwanan at magmamahalan hanggang sa walang hanggan. Grabe ano, tila ang buhay ko ay parang isang teleserye!

Subalit ang ganitong klaseng relasyon ay sadya ngang napakahirap at masalimuot. Ang aming pagmamahalan ay dumaan sa maraming pagsubok at nabatid naming may mga tao na kaming nasasaktan along the way kung kaya’t labag man sa aming kalooban ay napagpasyahan naming wakasan na ang aming pag-iibigan, baon sa aming mga puso ang mataos na pagmamahal para sa isa’t isa. Batid naming pareho na ang tunay na pagmamahal ay nagpaparaya at nagwawasto ng pagkakamali.

Napakalungkot isipin na ang pagmamahal na nakamit ko mula sa babaeng pinangarap kong makasama habangbuhay ay kinakailangan kong pakawalan at wakasan. Lubhang napakasakit talaga at halos ikamatay ko ang mga panahong wala na kaming communication subalit muli, ang pagmamahal niya ang nagsilbing lakas ko sa tuwing ako’y pinanghihinaan ng loob at naging inspirasyon ko upang ako’y patuloy na mabuhay.

Sa ngayon ay umaasa pa rin akong darating ang panahon para sa amin ng babaeng tanging nagmamayari ng aking puso. Kung kailan at saan, hindi yun mahalaga…basta nandito lang ako, maghihintay sa kanya sa panahong malaya na naming maipapahayag ang aming taos pusong pagmamahal sa isa’t isa ng walang ibang masasaktan.

Sabi nga nila, if two people are destined to be together, no matter what the circumstances may be, and no matter how long it takes, love will find its way para muli silang pagtagpuin sa takdang panahon. Tunay ngang ang wagas na pag ibig ay mahiwaga at sa aking naging karanasan, masasabi kong sadya nga palang first love never dies…buo ang paniniwala ko at umaasa akong someday, we will be together, forever kung hindi man dito ay maaaring in another life time.

author:  marita8283

p.e./mj

©Copyright 2012, Definitely Filipino™ Blog Network. All rights reserved. Unless otherwise stated, all articles in this blog are opinions of their respective authors and not necessarily of Definitely Filipino and its staff.

You may also like:

This entry passed through the Full-Text RSS service — if this is your content and you're reading it on someone else's site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers. Five Filters recommends: Donate to Wikileaks.

Forget me Not (Photo Credit: Patcegan.wordpress)

a moment would never end. Like story that continues on and on and on. Like a waterfall flowing endlessly.

But then we live in an imperfect world, where struggle is definite and pain is present whether we want it or not. And happiness walks hand in hand with sorrow. Like most of you who has his/her own story, mine may not be too different from yours.

 I had loved and been loved, too. Anybody who had this privilege would surely say, it’s a feeling beyond bliss, a glorious walk on cloud 9 or a stroll under a rainbow. The thought that it’s going to be endless was a resident in my mind, the feeling of forever was a constant happy emotion.

It was all possible during the first few years. Then things started to change. Or was it only me? Doubts resided in my heart as questions formed in my mind. Am I her happiness or had I become her pain? It was hard as heart-talks became scarce and silence became more frequent. Pride had come between. Pain was inevitable. Happiness was far. No one moved to make amend.

Love is painfully dying. I had to let go. Not because I ceased to love her; but because I found neither strength nor reason to fight for it, for her. I had caused her more sadness than laughter, more sorrows than happiness. My hands were slipping from her hold though I wanted her to grip it tight. Was her love not strong enough to try to hold me back? Or has her heart gone cold for me? No words, just tears.

Until…she finally let go.

Pain had come indeed. So strong. So shockingly strong. I thought I was ready for it — an illusion I created. I could never be ready for such –to lose her, to let her go. But I had and she did, too. Now, I understand when they say, “heart crushed by a thousand pounds” or “heart broken into millions of pieces and more.” It was pain incomparable.

I decided to forget her. I tried to for a long time thinking it’s the healing I need. Only, the more I struggled the more the memories stuck. Oh, my blissful torture! I simply couldn’t let go. I don’t want to. Feigning amnesia didn’t work either. It only made me remember what I gave up and lost. But I have to move on lest I couldn’t find myself anymore.

Then, I woke up one day asking myself: Should I really forget her and what we had? Wouldn’t doing so mean I’ll also forget the happiest days of my life? To throw away the memories I treasured and the lessons I learned? Surely, that’s not the message of pain or the reason she came into my life.

Once again after many seasons,  I decided to forget her not. I embraced her part in my life, our memories, our joys and our tears. How the many good years of being together have enriched my life, my being, my soul! In spite of the pains I went through, and probably she, too, it was all worth it. That once upon a time, I had the privileged to love her and be loved by her.

Forget her? I’d rather not.

Forget her not…and at last, I have learned to let go.

author:  iam

p.e./mj

©Copyright 2012, Definitely Filipino™ Blog Network. All rights reserved. Unless otherwise stated, all articles in this blog are opinions of their respective authors and not necessarily of Definitely Filipino and its staff.

You may also like:

This entry passed through the Full-Text RSS service — if this is your content and you're reading it on someone else's site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers. Five Filters recommends: Donate to Wikileaks.

“Smile and the world will smile back at you.”

How I love this quotation! Imagine a world where everybody you see is smiling. It would seem like you’re in heaven, wouldn’t it? Have you ever

Infinite Smile (Photo Credit: Bumblebee)

wondered what is in a smile the makes you feel good?

Laugh and your brain will release a certain hormone that will make you feel good. Laugh and laugh until you feel you’re out of breath..Until every cell of your body could hear the laughter and nothing else. Laugh and laugh to boost your immune killer cells to its maximum. You  are saving yourself from any illness when you laugh to your heart’s content.

 There are lots of smile, but  I would  like to share the infinite smile. If you think that material things could make anybody happy, you’re absolutely wrong! There’s nothing in the world that could give you an infinite smile except inner peace with yourself, your conscience and with the outside world. Imagine a world where everybody laughs and smiles all the time. It may sound impossible  yet very achievable…too good to be true.

 Have you ever tried letting go of yourself and letting others be the center of your dreams? Have you ever allowed your own self to be an object of mediocre just to give chance to others. What about the moment you stop yourself from breathing just to make other people taste the life-giving oxygen. Oh no! You will think, it might be nuts!.Yet, are you happy to be a simple-minded, ordinary person? Life is so boring to do what other people do. You are unique, created by God to fulfill his vision of serving humanity and making his people happy. You have a certain gift to make Earth feel a bit like heaven–through the magic of your smile–not just ordinary…but, infinite smile!

author:  Bumble Bee

©Copyright 2012, Definitely Filipino™ Blog Network. All rights reserved. Unless otherwise stated, all articles in this blog are opinions of their respective authors and not necessarily of Definitely Filipino and its staff.

You may also like:

This entry passed through the Full-Text RSS service — if this is your content and you're reading it on someone else's site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers. Five Filters recommends: Donate to Wikileaks.

IQ Level (Photo Credit: Zachisgod)

Ilan yan sa madalas kong marinig na adjective na ginagamit para idescribe ang isang partikular na block ng students sa dati kong pinapasukang campus. Nineteen years old ako nang matanggap na magturo sa isang school, sa kabila ng napakabatang edad para sa iba, pikit-mata ko na lang tinanggap ang opportunidad. Wala kasing gaanong pamimilian ang kagaya kong nurse, kaya nang makapasa ng board exam ng June, naghanap na ko ng papasukan, hanap agad ng trabahong maaaring magpatikim sa akin kung paano ba sumuweldo.

Mabalik tayo sa mga salitang nabanggit ko, may isang grupo kasi ng estudyante nun na aaminin ko, hindi ganun kabilis makasunod sa ituturo mo. Aaaminin ko na madalas akong makaramdam ng pagod sa kanila, pero kahit kailan hindi ng yamot. Sila kasi yung mga repeater na tinatawag, mga estudyante na mula sa ibang school ay nakick-out gawa ng hindi magandang performance, pero tinanggap ng school namin. Pero sa mismong school namin eh bumagsak pa din sila, kaya nabansagan silang repeater, mga estudyanteng lima hanggang anim na taon ang kailangan upang matapos ang kursong sana ay tapos na sa apat na taon. Karamihan sa kanila ay halos kaedad ko, ang iba ay mas matanda pa nga sa akin. Yun siguro ang dahilan, kung bakit naintindihan ko sila nang husto.

May mga kasamahan ako nun na instructor na kung “laitin” ang mga estudyante eh ganun na lang, parang ng oras na naging estudyante nya ang mga ito, ay nabigyan na siya ng lisensya para bigyan ng turing kung gaano ba kataas o kababa ang pagkatao nito. Nun mga panahon na yun, wala akong magawa para pigilin kung ano yung nakikita kong mali, una kasi bago lang ako sa pinapasukan ko at dapat akong makisama, pangalawa hamak ang tanda nila sa akin. Pero ganun pa man, hindi sila nakarinig ng masama galing sa bibig ko, tahimik na lang akong nakikinig kapag pinagtatawanan nila ang mga estudyante, siguro may kasalanan din ako.

Sa apat na taon na pagtuturo ko, at sa madami-dami na ding mukha at pagkatao ang nakasalamuha ko sa classroom, ilan sa katotohanang nakita ko ang naging pamantayan ko na sa buhay. Tama nga ang pelikulang “Taare Zameen Par” at “3 Idiots”, parang sa mundo puro grades na lang yata ang nagiging basehan ng halaga ng tao. Hindi ko sinasabing hindi mahalaga ang grades, kung hindi naman dahil sa grades na meron ako sa transcript, hindi din ako matatanggap na magturo, kung hindi naman din sa rank ko nun senior years ko, di din magiging mabango ang dating ng resume ko. Ang punto ko, nagiging mali na yata kasi ang pamantayan ng tao sa pagbibigay ng grado, at nagiging mali na din yata ang pananaw ng bawat miyembro ng lipunan sa mga taong nakakakuha ng mataas o ng mababang grades.

Ilan sa mga paniniwalang pinanghawakan at pinaniwalaan ko ng husto nun nag-aaral ako at naging instructor sa sarili kong classroom ay:

• hindi lang score sa quiz at exam ang basehan ng alam at di alam ng isang estudyante, may mga pagkakataon kasi na kahit gaano pinagpala ka ng abilidad ng kuwago (kayang iikot ang ulo nila ng 180 degrees) o kasing talas ng K-9 dogs ang pang-amoy mo sa nangongopya at nagongodiko, tandaan mo na meron pa ding mga estudyanteng may masteral degree sa pagdiskarte.

• hindi lahat ng estudyante ay kayang magsalita at sumagot sa recitation, tulad ng hindi lahat ng estudyante eh kayang manahimik at pumirmi dahil naintindihan naman na nila ang tinuturo. Hindi sapat na sabihing active sa recitation ang isang estudyanteng walang ginawa kundi plastic na tumawa sa lahat ng corny na joke na ginagawa ng instructor. Hindi porke may ginawang ingay eh may laman na kaagad.

• minsan, nasa instructor na din kung babagsak ba o papasa ang estudyante, may narinig ako minsan na nagrereklamo dahil ang bababa daw ng nakuha ng estudyante niya, ng tinanong ko kung ano yung pinaexam nya, at nalaman ko na NCLEX (American Board Exam) questions pala yung binigay nya. Anak ng pinagpalang amag oo. Eh siya nga mismong instructor na, at pasado ng local board exam eh hirap na hirap pumasa (actually nakatatlong take na siya bagsak pa din), tapos magrereklamo siya na yung junior level ng students eh bagsak sa exam nya. Minsan, kung di man madalas, ikaw na instructor ang dagdag pa na kalbaryo sa estudyante.

• wag mong daanin sa sindakan ang estudyante. Tipong may tanong siya sa’yo eh sasagot ka ng “Yan lang di mo pa alam! Diyos ko naman (with matching hawak sa noo), assignment mo yan ha! Assignment mo!”. Pwede mo sigurong sabihin to kung nabigyan ka na ng pagkakataon na idiscuss ito sa kanila, at ilang araw lang eh tinanong nila ulit. Pero kung unang beses nilang tinanong ito sa’yo, wag ka ng lumusot, sukol ka na. Hindi na uso ang sindakan ngayon, dahil kung gagawin mo yan, lalo mo lang papatunayan sa likod ng angil at masungit mong pagmumukha, ay isang ulo na puno ng CSF fluid na may lumulutang na kapirasong utak. Hindi naman masama na umamin na hindi mo alam lahat, dahil imposible naman talagang alam mo lahat, mas maganda ng makita nila na totoong tao ka na may kahinaan kaysa isang henyo na nabubuhay sa pangarap at kasinungalingan.

• hindi iilang pag-aaral ang nagpatunay na tapos na tayo sa “negative reinforcement” era, hindi na dadapa ang estudyante at wala ka na ding pamalong patpat para sa kamay ng di makakasagot. Hindi na parusa ang dapat stimulus mo para mapag-aral sila. Maniwala ka pag sinabi kong, mas magandang ipaunawa sa kanila ang dahilan kung bakit dapat silang mag-aral, kung bakit dapat nilang ipasa ang exam, hindi para sa grado, hindi para makuha ang favor ng instructor o magulang, lalo na hindi para sumikat, kundi dahil ang mga exam na ito ang paunang hakbang nila sa mga mas malalaki pang paglalakbay sa buhay.

• hindi natatapos sa classroom ang natutunan at nagiging epekto ng instructor sa mag-aaral. Tandaan mo na higit sa laman ng libro, maraming bagay ka pa maaring ibahgi sa kanila, aksidente man o hindi ang paraan ng pagkakabigay, walang ipinagkaiba, kahit paano, malaki man o maliit, may impluwensya ka sa pagkatao ng bawat naging estudyante mo. Kung aayawan ba nila o hindi ang pag-aaral dahil sa pait o tamis ng naranasan nila sa’yo, eh maaring makaapekto sa hinaharap nila.

• naalala ko pa yung kwento ng isang estudyante kong babae, napakabata pa nya pero tatlong beses na siyang makipagtanan, mahal nya talaga yung boyfriend nya, pero ayaw ng magulang nya. dun Lagi siyang binabawi, at sa kagustuhang makatapos siya, binantayan siya ng nanay nya. Araw-araw, maging sa school o sa hospital duty, andoon lagi yung nanay nya, para lang makatapos siya. Minsan lumapit sa akin ang isang kaibigan nya at nakiusap na kausapin ko siya, dahil sa ikaapat na pagkakataon, eh balak na naman makipagtanan. Iniisip ko kung ayos lang bang makialam ako, pero naisip ko, kahit pano siguro makikinig naman siya sa akin. Kaya kinausap ko siya ng masinsinan at sinabing napakaswerte nya dahil sa kabila ng ginawa niya, pinag-aaral pa din siya ng nanay nya. Sabi ko, magtapos muna siya, at kung mahal nya talaga yung lalaki, kahit kako kinabukasan pagkatapos ng graduation eh makipagtanan siya, basta mahalaga, magtapos muna siya, yun lang naman kako ang gusto ng magulang nya. (Ilang araw pagkatapos ng graduation nila, nagulat ako ng malamang kinabukasan nga after graduation eh nakipagtanan siya… hehehe kasalanan ko ba yun?)

• masakit masabihan ng bobo, tanga, walang-utak o di nag-iisip, ikaw nga mismo ayaw mong masabihan nito, pano pa kaya ang estudyante lalo at manggagaling ito sa tinitingala nilang instructor. Alam kaya ng instructor na habang patuloy nilang ibinababa ang ibang tao sa mga sinasabi nila, eh bumababa din ang tingin sa kanila ng nakapalibot sa kanila. Hindi naman strength ang kakayahang magsabi ng masasakit na salita sa kapwa mo, parang pagkain lang ng apoy yan, sa una akala ng mga tao ang galing mo, sa una akala mo ang ganda ng pinakita mo, pero sa dulo, dila mo din naman ang napaso at ikaw lang din ang nasaktan sa sarili mong palabas.

• wag kang maging taong libro, hindi naman kailangang lahat ng sagot ay nasa libro. Tumanggap ka ng paliwanag, tumanggap ka ng analogy, hindi naman makina ang kaharap mo sa classroom, hindi sila mga gadgets na kailangan mong pasukan ng tamang code at action sequence para gumana, tao sila na flexible, dynamic at affectionate, sana bilang tao, ganun ka din bilang instructor.

• hindi lang naman ngayon ang panahon, hindi naman habangbuhay ikaw ang instructor at sila ang estudyante, dadating ang panahon, maaring mabaligtad ang sitwasyon at sila na ang maging mas may kontrol sa buhay at hinaharap ng taong malapit sa’yo, o kung mas magbibiro ang tadhana, eh kapalaran mo mismo ang hawak nila. Sa mga pa nahon na yun, dun mo malalaman ang totoong ibig sabihin ng aanihin ang itinanim.

• at panghuli, tandaan na magkaiba ang takot at respeto. Maaring magkamukha sila ng sintomas, pero ang nagtatagal sa tao ay respeto. Madaling magpatubo ng takot, madali ito lumaki at yumabong, pero sa oras na di mo na to diniligan ng takot, mabubunot na to sa mga taong sinindak mo. Ang respeto, totoo namang matagal itanim, dumadaan ito sa proseso, pero maitanim mo lang ito ng maayos, mas-isa na siyang tutubo, automatic ng yayabong, malayo ka man sa kanila at magkita kayo paglipas ng maraming taon, mayabong pa din ang respetong naitanim mo sa kanila.

Hindi ako kakampi ng estudyante, pero kasundo ko ang taong gustong matuto at magpaulad ang kanilang estado. Hindi rin ako kaaway ng instructor, galit lang ako sa makitid ang utak, mapagpanggap at namumuhunan sa takot. Alam ko namang may kanya-kanya tayong karanasan sa instructor lalo na sa kolehiyo, at may kanya-kanya din tayong nabansagang “idol” o “superhero” na nagpakita sa atin kung sino at ano nga ba ang totoong instructor. Hindi ko sinsabing ako yung sinabi ko sa taas, pero at least unti-unti sinisikap kong maging ganun, dahil bilang estudyante, naranasan ko na ding masabihan ng tanga at bobo minsan. At hindi ako pumayag na manatiling ganun.

Minsan bago ako umuwi pagkatapos magturo, nautusan ako ni Dean na ayusin ang files ng lahat ng faculty pati na ang teaching personnel sa school. Sumunod ako at nagsimulang buklatin ang isang mataas na folder na kinalalagyan ng lahat ng present at past personnel ng school. At sa di inaasahang pagkakataon, nakita ko ang grades at board rating ng mga instructor na walang preno kung magsalita ng masama sa mga estudyante. Ending, di naman pala ganun kaganda ang grades nila, may mga line of 7 pa, naisip ko, ang lakas pa ng loob nilang humusga ng iba.

Grade. Score. Mark. Rating. Ranking. Position. Status. Sa kahit anong salita pa ang gamitin natin, iisa ang tinutumbok nila, mga numerong nagpapakita ng performance mo. Pero sa dulo, hindi naman ito kasiguraduhan ng makakamit mo sa mundo. Maaring advantage to, dahil kung parang karera ang buhay mo, binigyan na ng 5 kilometers advantage ang mga taong maganda ang grado, pero tandaan mo, na kung karera man ang mundo, hindi ka naman pinutulan ng paa ng mabigyan ka ng mababang grado. Humakbang ka at tumakbo, dahil unat na uno man o baluktot na singko ang grades na dala mo, nasa sa ’yo pa din kung paano ka tatakbo sa karera ng mundo.

author:  mga-sulat-kamay

p.e./mj

©Copyright 2012, Definitely Filipino™ Blog Network. All rights reserved. Unless otherwise stated, all articles in this blog are opinions of their respective authors and not necessarily of Definitely Filipino and its staff.

You may also like:

This entry passed through the Full-Text RSS service — if this is your content and you're reading it on someone else's site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers. Five Filters recommends: Donate to Wikileaks.

This entry passed through the Full-Text RSS service — if this is your content and you're reading it on someone else's site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers. Five Filters recommends: Donate to Wikileaks.

Job Openings (Photo Credit: Reuters)

You’re waiting for a call, a call that would give you your biggest cheer in months. A call that would once again be delayed or would never come just like the rest you’ve waited for to arrive.

Your fingers both in your hands and feet are no longer enough to count the resumes and cover letters you’ve sent, or the walk-in applications you made which cost you time, effort and resources you’ve been trying to conserve. In no time, you’ll be begging from your parents once more, an ordeal that eats away the manliness in you. You have a degree and have done well in your craft, and yet here you are, been stuck at home for the last six months. The only consolation you at least have is that just like you there are around 2 million people in the same situation you are right now.

You retrace your steps, hoping to find out what mistake you made that got you here. But unlike you, others just like got in this hole without a choice. There are a variety of traps the led them here: retrenchment, company collapse, job mismatch. But most of them are already in this hole by the time they finish college. Some have managed to escape, a few weren’t so lucky. You begin to wonder if you’ll suffer the same fate as theirs. You begin to pray, a thing you haven’t done for quite some time. At one point, it might be God’s punishment for you too, for not praying for such a long time. But you shrug off such idea anyway.

You want to curse the fates or anyone who might have been contributory for putting you in this situation: God, the government, your old company. You start feeling that all this is a conspiracy to ruin your way of life. Others like you have even gone to greater lengths by joining Leftist rallies condemning government inaction to their problems. Your parents have always said that such acts won’t land you a job, that there’s no alternative to the same old “sipag at tiyaga” formula. Therefore, you vow not to join such actions. But also recognize that these people have a point to. After all, you haven’t seen or felt anything from the government throughout your months in this kind of captivity.

You gather what remains of your dignity. While still waiting for that call, you humbly help with chores around the house, or volunteer as hand help in some relative’s business. You’d collect all the recyclable trash around the house and sell it at the junk shop. You’d sell all sorts of stuff ranging from clothes, pandesal, ice candy, even your old books, all for the name of small income. It’s the least you can do to maintain your slowly depleting resources. Never mind if it makes a couple or so neighbours, as long as you survive until the call comes. They are entitled to their judgments, not that such judgments would hurt you or anything. But it’s a different story altogether if former co-workers and friends see you in such ordeal. You vow not get caught doing so.

In your spare time, you’d scour for jobs on the Internet, or attend all sorts of job fairs you’d hear of. Job fairs always have this air of sentimentality to you: it’s where you and others like you converge for a day, going through the same ordeals in the hunt for a job. You swear you won’t cry at the sight of some rejected applications, but you do. It’s like speaking, communicating with them, without actually talking. Just being one with them despite the hustle and bustle inside the crowded exhibition hall.

After like an eternity, the call finally arrives. No vessel would suffice to contain the joy and excitement you feel after getting the much coveted prize. Somehow, there is a sense of selfishness at the same time. You feel glad you are picked and not someone else. But this is your moment after all. You’re gonna bask in it with a sense of pride and achievement, but at the same time, with hope and anticipation that the many others you’ve left behind well all get to escape their captivity too. A silent anticipation that in some unforeseen future, never will a time come that anyone will have suffer this vicious trap called unemployment.

author;  the Social Scientist

p.e./mj

©Copyright 2012, Definitely Filipino™ Blog Network. All rights reserved. Unless otherwise stated, all articles in this blog are opinions of their respective authors and not necessarily of Definitely Filipino and its staff.

This entry passed through the Full-Text RSS service — if this is your content and you're reading it on someone else's site, please read the FAQ at fivefilters.org/content-only/faq.php#publishers. Five Filters recommends: Donate to Wikileaks.