by
on
under
tagged , , , , , , ,
Permalink



Disclaimer: Definitely Filipino is a community blog. All who write for this blog are independent, unpaid authors. All views, content, images are the responsibility of their respective writers and not of Definitely Filipino. Please contact the author directly with questions about this article.
Send a private message to author sherald

Yakap ni Itay

About sherald salamat

Fictionist https://www.facebook.com/pages/Sherald-Salamat/102826509788024?ref=hl

http://codehill.com/?p=Binary-Option-Trading-It-Programs Binary Option Trading It Programs

Guaranteed Binary Option Signal Services Indicators

http://tapahont.info/?p=Top-Rated-Binary-Option-Sit Top Rated Binary Option Sit

view Gauss Method Forex

How To Win In Binary Options Rollover

Tuwing umaga, sa aking paggising, palagi lang akong nilalampas-lampasan ni Itay. Kahit nilalakasan ko na ang aking pag-iyak, hindi pa rin niya ako kinakarga.  Si Lola lang ang laging nag-aasikaso sa akin. Noon ngang minsan na gutom na gutom na ako, hindi niya man lang ako nagawang ipagtimpla ng gatas. Hindi niya rin ako tinatabihan sa pagtulog, nag-iisa lamang ako sa aking kuwarto. Takot na takot ako lagi sa tuwing darating na ang gabi, baka kasi may ibang taong kumuha sa akin.

Natuto naman akong magsalita at maglakad sa tulong pa rin ni Lola Maria, hanggang sa mga panahong iyon ay wala pa ring pakialam sa akin si Itay. Kahit ipakita ko pa sa kanya na kaya ko nang tumindig nang mag-isa, bigla naman siyang tatanaw sa malayo. Kung kaya’t nakasanayan ko na lang din ang mga araw na parang wala siya. Ang pakiramdam ko nga’y si Itay ang nawala, at hindi si Inay.

Dahil sa pagiging mailap sa akin ni Itay, tumatak sa utak ko na hindi siya mabuting ama sa akin. Hindi ako kailanman nagtangkang lumapit sa kanya, dahil baka saktan lamang  niya ako. Alam ko kasing ako pa rin ang sinisisi niya sa pagkamatay ni Inay. Kahit hindi sabihin ni Lola, ramdam ko ang bagay na iyon.

Naiinggit ako kapag nakakikita ako ng ibang bata na kalaro ang kanilang ama, pero nasanay na lamang din ako sa pagkukunwari na isa ako sa mga batang nakangiti habang pinatatawa ni Itay. Ang sarap isiping nakasakay ako sa kanyang balikat habang siya’y tumatakbo, pero ang lungkot dahil hindi iyon totoo.

Nitong isang gabing nakita ko siyang susuray-suray sa daan dahil sa sobrang kalasingan, parang gusto ko siyang lapitan at tulungan. Bumagsak pa siya sa lupa, sumuka sa daan, at sa labas na ng pinto nakatulog. Awang-awa ako sa itay ko, at noon ko napagtanto kung gaano niya kamahal si Inay. Tinitigan ko siya, natitiyak kong hindi biro ang pinagdaraanan niya, nakikita ko iyon sa kanyang matamlay na mukha. Anim na taon na siyang gano’n, nawalan na siya ng ganang maghanap-buhay. Hindi na niya ako naintindi, gayon din ang kanyang sarili.

Naglakas-loob akong lumapit sa kanya kahit natatakot ako, gusto ko siyang buhatin at ihiga sa papag, pero hindi ko siya kaya. Umupo na lamang ako sa tabi niya, nanginginig kong idinampi sa kanyang buhok ang aking nag-aalangang palad, saka ko hinimas ang kanyang noo. Kahit nakaw lamang ang sandaling iyon, gustong-gusto ko ang tagpong magkatabi kaming dalawa. Ang pakiramdam ko’y nakikipaglaro ako sa aking itay, nakikipagkuwentuhan at nakikipagtawanan. Napangiti ako nang hindi siya pumalag habang ipinadadama ko sa kanya ang pag-ibig ko, siguro’y dahil wala naman siyang magagawa nang mga sandaling iyon. Kung sakaling magising naman siya, kakaripas na lang ako ng takbo papasok sa kuwarto.

Kumuha ako ng tuwalya at palangganang may lamang tubig, isinawsaw ko sa tubig ang tuwalya, pinigaan, at saka idinampi sa nanlalagkit niyang katawan. Panay ang hilik ni Itay, lasing na lasing siya. Sa ‘di inaasahang pangyayari, kumilos ang kanyang braso, napayakap siya sa katawan ko. Natumba ako sa tabi niya. Pilit akong bumabangon, subalit hindi ko kaya ang lakas niya. Takot na takot ako noon, tinatawag ko si Lola, pero hindi niya ako naririnig. Itinulak ko pataas ang kanyang braso, umangat iyon nang bahagya subalit muling bumagsak sa akin. Halos maiyak na ako sa takot, pero noong banggitin niya nang marahan ang mga salitang “anak ko,” hindi na ako pumalag. Pinaulit-ulit pa niya iyon, hanggang sa tila naging isang magandang musika na sa aking tainga. Humiga ako sa tabi niya, at ginawa kong unan ang kanyang dibdib.

“Anak, patawarin mo si Tatay ha,” dugtong niya.

Sa mga sandaling iyon ay hindi ko alam ang itutugon, bigla akong kinabahan. Ngunit sa isip ko mandin ako ay natutuwa. Tunay ngang masarap magkaroon ng isang ama. Hindi ko sinagot ang kanyang mga sinabi, bagkus ay nagpatuloy lang ako sa pakikinig, at hindi ko na nga napansin ang pagpatak ng aking luha.

Unang beses kong naranasan ang kanyang yakap, at sa pagkakataong iyon ay ayaw ko nang kumawala pa, kung kaya’t yumakap na rin ako sa kanya. Matagal kong hinintay ang sandaling iyon, kahit alam kong lasing lang siya, sa isip ko’y isa iyong pangarap na natupad. Sapagkat para sa isang batang katulad ko na nangungulila sa pagmamahal ng isang ama, ang yakap na iyon ay walang hanggan, at hindi ko ipagpapalit sa kahit ano mang bagay, kailanman.