Ang daming tumatakbo sa isip ko habang sinusulat ko ito, gusto kong magmadali at baka makalimutan ko na. Nagsusulat ako para ilabas kung ano yung nasa loob ko na hindi ko masabi, sasabog kasi pag hindi nailabas. Habang sinusulat ko ito, nakikinig ako kay Rod Stewart (The Way You Look Tonight).

Sa totoo lang, nakalulungkot yung kanta lalo na kung mag-iniinda ka sa puso mo na mga bagay-bagay na paulit-ulit mong itinatanong sa isip mo; mga what if’sss ng buhay mo.

Kanina sa research class ko I got the chance to talk to my professor, dude, to tell you he is so amazing.  He can read minds of people. I asked him, “Sir, what can you can you advise to us youngsters?” and he presented to us the manuscript ng soon to be published book niya, and told us na “you know what, if you have realization everyday in your life, put it into writings because everyday is written in  history and you make your own”.

Dagdag pa niya “para sa future na ikaw yan, para sa future na kiten“;  napaisip ako. up till this very moment na sinusulat ko ito iniisap ko kung  ano ang  ibig niyang  sabihin. Hindi ko lang masabi kanino man kung ano talaga ang nararamdaman ko.

Namimiss ko na yung taong kukumplet sa buhay ko.  Yun yun e. Ang daming tanong sa isip k,o totoo ba talaga siya? o malaking joke lang, pero ayokong isipin na ganun. What ever God’s plan for me, I know, it’s better than my plan so let it be!

Isa sa iniisip ko ngayon, am so thankful na simple lang ang buhay ko.   Minsan kasi pumapalo sakit,  yung tipo bang ganito na lang ba ako, at nung time na nagkaroon ako ng masasabi kong medyo sapat na problema ng isang estudyante, naisip ko yung mga time na nagrereklamo ako na  ang boring ng buhay… na mauwerte pala ako, dahil  at least, wala akngo mabigat na problema..

Ang blog ko hindi ganun ka interesante kagaya ng ibang blog, gaya nga ng sabi ko ito ay isang paraan ko upang maipahayag ko ang unspoken emotions geezzing me inside… blahh

Lesson learned: Pasalamat ka kung ano ang mayroon ka.