Over crowded station (Photo credit: escrito)

Over crowded station (Photo credit: escrito)

Mabuhay mga kapatid, kapuso, at mga kapamilya kong Pilipino saan man sa mundo. Marami akong nakuhang bad comments sa last kong work na “Pilipinas! Sabit Tayo: Mangmang o Walang Pakialam“. Kaya napagdesisyunan kong gumawa ng bagong post about sa “Gitgit! Singit!“.

Kung nabasa niyo na yung “Gitgit! Singit!“, siguradong familiar kayo sa Singit #1: Ang MRT/LRT at Gitgit #2: The Jeep. Inilabas ko po itong post na ito para matauhan ang mga tao sa tamang moral nila. Pero until now hindi ko pa rin makita kung effective nga ba kaya gumawa ulit ako ng panibagong part ng Gitgit! Singit!

The MRT/LRT.

Last night, pauwi na ko galing work pero nung nasa MRT Guadalupe na kami ng mga officemate ko, ang haba ng pila kaya napagdesisyonan namin na mag-round trip (MRT Guadalupe-Taft/ Taft-Cubao). Nung nasa tren na kami siyempre siksikan na, tulak dito tulak doon… Until marating namin ang Taft Station, so pabalik na kami papuntang Cubao. Current state ng tren is almost full na, at s’ yempre gentleman ang author ninyo (ako pa ang nakaupo).  Nagmamasid-masid ako sa paligid ko and the next na nakita ko ay yung matinding pila sa Ayala.

Here is the situation:

1. Nasa station na yung tren para kumuha ng pasahero.

2. May mahabang pila ng mga tao.

3. May lalabas na mga pasahero sa tren.

4. May papasok na mga pasahero sa tren.

Guys, may mga utak naman tayo para makaintindi di ba? Bakit ba natin pinagpipilitan ang sarili natin sa masikip na lugar? Hindi niyo muna palabasin ang mga taong lumalabas sa tren. Mas gusto niyo pa makipaggitgitan at makipagsingitan. Pare-parehas naman tayong makauuwi ah, bakit niyo pa pinagpipilitan, nakikita niyo na ngang masikip na eh…

Balik tayo sa kwento ko.

Iyon nga, nasa  Ayala na kami. Palabas na yung mga tao. S’yempre gitgitan na para makapasok at makalabas. The poor thing is may isang babae na di nakalabas, nagtutumili na nga siya para padaanin siya ng mga tao pero useless talagang mga manhid yung mga pasahero. Kaya yun, wala na siyang nagawa kung hindi umiyak at bumaba sa next station. Talagang nakaaawa yung babae kung makikita niyo lang. Hanggang sa makauwi kami ng mga office mate ko ay naaalala ko pa din yung eksena na yun…

For those people na talagang manhid, SHAME ON YOU, guys… Mahiya naman kayo sa sarili ninyo…

The Jeep.

Kung naalala nyo yung kwento ng Jeep sa “Gitgit! Singit!”, makare-relate kayo dito.

Sigurado naman akong marami sa inyo ang jeepney commuter dahil tipid sa pamasahe, tama ako di ba?

Sa topic na ‘to, tatanungin ko lang naman kayo kung naranasan niyo nang makipaggitgitan sa jeep o maranasang maging palaman sa sandwich.

Here is the situation:

1. May isang jeepney na 11×11 (11 sa kaliwa, 11 sa kanan) at 3 sa unahan (driver, konduktor at isang dalagang estudyante or seksing babae).

2. Sabihin na lang natin ang size mo eh normal size, hindi payat hindi din mataba. (So may 21 passengers na lang ang maisasakay ng jeep.)

3. Assuming may sumakay na tatlong katulad mong normal build, bali may apat nang normal build na nakasakay (18 passengers na lang ang sasakay).

4. Tapos may sumakay ulit na isang normal build, tatlong payatot, at dalawang tabachingching, bali anim yung sumakay (12 na lang ang maisasakay)

5. Eh may sumakay ulit na tatlong hindi naman katabaan pero masasabi mo pa ring mataba (9 na lang).

6. Tapos nadaan ang jeep sa malapit sa isang gym at may sasakay na apat na body builders na lalaki (5 na lang).

Nai-imagine nyo na ba ang sitwasyon nun? May mauupuan pa kaya? Pero sa ating dakilang konduktor… napakaluwag pa nun.

7. Saktong may sasakay na isang normal build. Pagpasok niya ay nakita niya ang mga pasahero, at nakakita siya ng mauupuan.

The problem is nung pag-upo niya eh buto sa puwitan na lang yung nakauupo (buto sa puwitan = dulo of backbone  at ang masaklap pa doon, tawag pa din ng tawag si manong konduktor.

Ano sa tingin niyo ang masasabi niyo dito sa situation na ito?

MAMANG KONDUKTOR, SHAME ON YOU HO.

Simple lang ang mga bagay na babaguhin mo, bakit di mo pa magawa?

Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas eh, dahil simpleng problema e di pa natin masulosyunan. Guys, pakiayos naman natin ang mga sarili natin. Tama naman ang sistema ng pamahalaan, kulang lang tayo sa gawa at sa moral.

Bigay na lang ako ng example:

1) Ihalintulad mo na lang ang iyong sarili sa isang langgam. Insekto lang sila pero marunong pumila.

2) Kung sa bansa naman, ihalintulad mo ang sarili mo sa mga Japanese people. They start the system on themselves and they have good morals and values. Don’t get me wrong on this example, guys. Talagang naa-amaze ako sa mga Japanese sa galing nila sa pag-handle ng kanilang mga sarili.

I really respect them.

Ayan mga ka-DF, hanggang sa susunod kong mga post. Please pakisupportahan ang aking mga gawa para magising natin ang diwa ng mga tao. I want to improve Filipino values using my articles.

Paki-comment na lang sa ibaba yung mga nae-experience niyong gitgit at singit para sa next gitgit singit, yun ang pag-uusapan natin.

Mabuhay mga kapatid, kapuso, at mga kapamilya kong Pilipino saan man sa mundo. Marami akong nakuhang bad comments sa last kong work na “Pilipinas! Sabit Tayo: Mangmang o Walang Pakialam“. Kaya napagdesisyunan kong gumawa ng bagong post about sa “Gitgit! Singit!“.

Kung nabasa niyo na yung “Gitgit! Singit!“, siguradong familiar kayo sa Singit #1: Ang MRT/LRT at Gitgit #2: The Jeep. Inilabas ko po itong post na ito para matauhan ang mga tao sa tamang moral nila. Pero until now hindi ko pa rin makita kung effective nga ba kaya gumawa ulit ako ng panibagong part ng Gitgit! Singit!

The MRT/LRT.

Last night, pauwi na ko galing work pero nung nasa MRT Guadalupe na kami ng mga officemate ko, ang haba ng pila kaya napagdesisyonan namin na mag-round trip (MRT Guadalupe-Taft/ Taft-Cubao). Nung nasa tren na kami siyempre siksikan na, tulak dito tulak doon… Until marating namin ang Taft Station, so pabalik na kami papuntang Cubao. Current state ng tren is almost full na, at s’ yempre gentleman ang author ninyo (ako pa ang nakaupo).  Nagmamasid-masid ako sa paligid ko and the next na nakita ko ay yung matinding pila sa Ayala.

Here is the situation:

1. Nasa station na yung tren para kumuha ng pasahero.

2. May mahabang pila ng mga tao.

3. May lalabas na mga pasahero sa tren.

4. May papasok na mga pasahero sa tren.

Guys, may mga utak naman tayo para makaintindi di ba? Bakit ba natin pinagpipilitan ang sarili natin sa masikip na lugar? Hindi niyo muna palabasin ang mga taong lumalabas sa tren. Mas gusto niyo pa makipaggitgitan at makipagsingitan. Pare-parehas naman tayong makauuwi ah, bakit niyo pa pinagpipilitan, nakikita niyo na ngang masikip na eh…

Balik tayo sa kwento ko.

Iyon nga, nasa  Ayala na kami. Palabas na yung mga tao. S’yempre gitgitan na para makapasok at makalabas. The poor thing is may isang babae na di nakalabas, nagtutumili na nga siya para padaanin siya ng mga tao pero useless talagang mga manhid yung mga pasahero. Kaya yun, wala na siyang nagawa kung hindi umiyak at bumaba sa next station. Talagang nakaaawa yung babae kung makikita niyo lang. Hanggang sa makauwi kami ng mga office mate ko ay naaalala ko pa din yung eksena na yun…

For those people na talagang manhid, SHAME ON YOU, guys… Mahiya naman kayo sa sarili ninyo…

The Jeep.

Kung naalala nyo yung kwento ng Jeep sa “Gitgit! Singit!”, makare-relate kayo dito.

Sigurado naman akong marami sa inyo ang jeepney commuter dahil tipid sa pamasahe, tama ako di ba?

Sa topic na ‘to, tatanungin ko lang naman kayo kung naranasan niyo nang makipaggitgitan sa jeep o maranasang maging palaman sa sandwich.

Here is the situation:

1. May isang jeepney na 11×11 (11 sa kaliwa, 11 sa kanan) at 3 sa unahan (driver, konduktor at isang dalagang estudyante or seksing babae).

2. Sabihin na lang natin ang size mo eh normal size, hindi payat hindi din mataba. (So may 21 passengers na lang ang maisasakay ng jeep.)

3. Assuming may sumakay na tatlong katulad mong normal build, bali may apat nang normal build na nakasakay (18 passengers na lang ang sasakay).

4. Tapos may sumakay ulit na isang normal build, tatlong payatot, at dalawang tabachingching, bali anim yung sumakay (12 na lang ang maisasakay)

5. Eh may sumakay ulit na tatlong hindi naman katabaan pero masasabi mo pa ring mataba (9 na lang).

6. Tapos nadaan ang jeep sa malapit sa isang gym at may sasakay na apat na body builders na lalaki (5 na lang).

Nai-imagine nyo na ba ang sitwasyon nun? May mauupuan pa kaya? Pero sa ating dakilang konduktor… napakaluwag pa nun.

7. Saktong may sasakay na isang normal build. Pagpasok niya ay nakita niya ang mga pasahero, at nakakita siya ng mauupuan.

The problem is nung pag-upo niya eh buto sa puwitan na lang yung nakauupo (buto sa puwitan = dulo of backbone  at ang masaklap pa doon, tawag pa din ng tawag si manong konduktor.

Ano sa tingin niyo ang masasabi niyo dito sa situation na ito?

MAMANG KONDUKTOR, SHAME ON YOU HO.

Simple lang ang mga bagay na babaguhin mo, bakit di mo pa magawa?

Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas eh, dahil simpleng problema e di pa natin masulosyunan. Guys, pakiayos naman natin ang mga sarili natin. Tama naman ang sistema ng pamahalaan, kulang lang tayo sa gawa at sa moral.

Bigay na lang ako ng example:

1) Ihalintulad mo na lang ang iyong sarili sa isang langgam. Insekto lang sila pero marunong pumila.

2) Kung sa bansa naman, ihalintulad mo ang sarili mo sa mga Japanese people. They start the system on themselves and they have good morals and values. Don’t get me wrong on this example, guys. Talagang naa-amaze ako sa mga Japanese sa galing nila sa pag-handle ng kanilang mga sarili.

I really respect them.

Ayan mga ka-DF, hanggang sa susunod kong mga post. Please pakisupportahan ang aking mga gawa para magising natin ang diwa ng mga tao. I want to improve Filipino values using my articles.

Paki-comment na lang sa ibaba yung mga nae-experience niyong gitgit at singit para sa next gitgit singit, yun ang pag-uusapan natin.