by
on
under , , , ,
tagged , ,
Permalink



Disclaimer: Definitely Filipino is a community blog. All who write for this blog are independent, unpaid authors. All views, content, images are the responsibility of their respective writers and not of Definitely Filipino. Please contact the author directly with questions about this article.
Send a private message to author jessa maria

Sino Nga Ba ang Nang-aapi?

About jessa maria

Proud to be a BICOLANA..a simple person who writes what's on her heart. Loves to laugh even in times of trouble..hopeless romantic and often times with a wild imagination.....friendly but shy....

Open Positions On Forex Online

http://bmwcoop.com/?option=Forex-Signals-Mobile-Phone Forex Signals Mobile Phone

Good Forex Trading Plan

http://fromvalskitchen.com/?p=Dow-Jones-Stock-Market-Trends Dow Jones Stock Market Trends

High Probability Binary Options Strategy Ultimatum Review

Grade two siya nun nung mag-ingay daw silang magkaklase, pareho silang pinakain ng papel, yung isa sa sobrang takot nilunok ang papel.  Muntik ko nang giyerahin ang teacher nun, ngunit sabi ng anak ko, “wag na, mama, baka pag-initan ako”.  

Naisip ko nun, wala naman akong inaping estudyante, bakit ang anak ko nakaranas ng ganoon? Minsan, susunduin ko ang anak ko sa school, sus, kesehodang ang anak ko nasa kabilang seksyon, pinalabas ng teacher, kasi daw may mag-oobserve makasisira sa kanyang performance.  Goodness naman oo, sa classroom management pa lang, wala ka  na, pag ganoon.  Eh gawin niya kaya yun sa sekondarya, kung hindi sya lumuha.

Nung sekondarya na ang anak ko, medyo napapabarkada na, ayun palaging pinapahiya nung Prefect of Discipline nila. Kahit sa harap ng maraming tao, kung ano ang pinagsasasabi. Hanggang ang anak ko ay nawalan na ng ganang pumasok, palaging absent, at natutulog na lang sa bahay.

Ako ay nabahala, Ngunit dahil ako ay isang teacher din, hindi ko pinansin ang sumbong niya, Iniisip ko, kabutihan niya lang ang hangad nito.  Ngunit sumobra na yata dahil umiiyak na ang anak ko.  Nagmamakaawa na na sabihan ang teacher na yun na tigilan na siya dahil malapit na siyang mapuno.  At doon nga sa harap ng kapwa ko teacher, ako ay umiyak, nagmakaawa na ang anak ko ay tigilan dahil hindi niya alam ang pinagdadaanan ng anak ko sa bahay at sa buhay.  Nagmakaawa ako na sa halip idiin niya at ilugmok sa putikan, hawakan niya ang kamay at iadya sa tukso ng barkada, unawain dahil sa may pinagdadaanan.  Mabuti naman at naawa.  Hanggang sa ang anak ko ay nakagraduate.

Maraming pangyayari sa paaralan, na minsan ang teacher ay biktima din.  Wala namang ginagawang mali, ngunit hala ang bira, kabila’t kabilaan.  May mga anak din naman ang teacher. At siguro naman, ang ayaw nating gawin sa mga anak natin ay huwag na huwag nating gawin sa anak ng iba.  At meron din namang teacher na nagmamalasakit, ngunit napupulaan pa.  Mahirap, pero isa lang ang dapat, huwag padalosdalos para walang disgrasya.  Sa estudyante man o  sa teacher.  Sa magulang man o kaya sa anak,  at higit sa lahat, sa magulang man o sa guro.  Na parehong naghahanap ng tama na siyang tinuturo.

author:  jessa maria

p.e./kf