Close to success (Photo credit: fitnessintime)

Close to success (Photo credit: fitnessintime)

Galing ako sa isang broken family...

Nakipaghilaway si Mama kay Papa noong pitong taong gulang ako dahil natuklasan niya na mayroon na palang unang family ang papa ko at ayon sa kanya, hindi mapabubuti ang pamilya namin kung makikisama pa siya sa papa ko. Simula noon, kaming apat na magkakapatid ay mag-isa na niyang binuhay.

Nagsimulang mag-abroad ang aking ina bilang DH after ng first birthday namin ng kakambal ko. Makalipas ang tatlong taon ay umuwi siya para kunin kami sa papa ko. Galing Pasay, Manila, inilipat niya kami sa Calamba, Laguna. Dahil mag-isa lang siyang sumusuporta sa amin, kailangan niya ulit mag-abroad. Kasalukuyan akong nasa grade one noon nang ihabilin kami ni Mama sa tito ko kasama ang family ng asawa nito.

Bakasyon ng grade three, nagbakasyon kaming apat na magkakapatid sa Singapore (employer ni mama ang sponsor namin). At doon natuklasan ni mama ang pang-aaping naranasan namin sa family ng asawa ng tito ko dahil sa dalawang jumbo grilled chicken. Hindi kasi kami makapaniwala na sa amin lang magkakapatid ang dalawang jumbo grilled chicken. Halos maiyak-iyak pa kami sa sobrang kabusugan namin noon, pero mali pala.

Sa loob ng tatlong taon, kahit minsan, ay hindi pumalya ang Mama ko magpadala ng remittance na sobra-sobra para sa isang buwang gastusin naming magkakapatid. Ngunit nakaranas din naman kami na dalawang piso lang ang baon sa maghapon para sa eskwela. Well, limang piso ‘yun kaso “kailangan” naming bumili sa tindahan ng tita ko bago pumasok (tatlong piso ang presyo ng skyflakes noon). Magbibinalot man kami, isang damukal na kanin at kapirasong tocino ang ulam. Pagkauwi ng bahay galing eskwela, kailangan naming linisin ang MGA koleksyon nilang angel figurine, at mag-wax at magbunot ng marmol nilang sahig. Ang kadalasan naming ulam doon ay sardinas na my alugbati.

Kapag dumating ang remittance galing sa Mama ko, buong pamilya nila ang magpupunta sa SM para magshopping. Kami din ang tagalaba ng mga damit nila. Kapag mayroon silang mga kapamilyang bumibisita at mag-i-stay-over sa bahay nila, kami rin ang maglalaba ng mga damit ng mga bisitang iyon. Kapag minalas pa nga’t nawalan ng tubig, kailangan naming gumising nang maaga at mag-igib ng tatlong drum na tubig na mas mataas pa sa ate ko bago kami pumasok para may supply sila sa maghapon.

Pagkauwi, kailangan ulit naming punuan ang mga drum. FYI, puro babae kaming magkakapatid. Grade six ang panganay namin, ikumpara sa mga 20 years old nilang mga lalaking bisita, para ipag-igib sila ng anim na drum sa maghapon. Naranasan din namin ang mabugbog dahil sa mga pambatang kasalanan at dahil sa isang nabasag na angel globe (na hindi kami ang may kasalanan). Gusto man naming magsumbong ay hindi namin magawa dahil tuwing tatawag si Mama ay nakikinig sila sa kabilang linya.

Pagkauwi namin galing Singapore, excited nila kaming sinalubong at hinalungkat ang mga pasalubong namin. Kinagabihan, hindi pa kami nakapaghahapunan at habang umuulan ay bigla nila kaming pinalayas. Noong gabi ding ‘yon ay naghanap kami ng mauupahan. Mayroon sana kaming bahay na malilipatan ngunit ang binibiling bahay ni Mama noon ay nawala dahil nag- tiwala siya sa maling tao. Doon kami nag-umpisang tumira kasama ang bunsong kapatid ng mama ko sa isang maliit na apartment.

Ngayon ay fourth year college na ako. Graduate at board passer na ang ate kong panganay na nagnursing. Still, ang Mama ko ay DH ngunit sa America na ngayon. Sinuwerte at isinama siya ng latest employer niya nang lumipat ito sa America. Nakabili na rin kami ng isang lupa at kamakailan lang ay natapos nang bayaran ng Mama ko ang bahay namin.

Happy ending? Wala pa.

Nabansagan kaming mayabang ng tita ko (sumunod sa Mama ko, panganay kasi si mama) at ng mga kapitbahay niya. Paano ba naman ay naniningil kami ng utang ng tita ko sa amin dahil kailangan namin at naospital ang pangalawa kong ate. Parang hindi daw kami kapamilya kung manggipit. Kami pa ang nanggigipit eh samantalang ang tita ko pa mismo ang nagsasabi ng sarili niyang due date. Pumupunta kami sa kanila para singilin siya sa pangako niya. Ipagkalat ba naman sa mga kapitbahay niya na mayaman kami at mayayabang. FYI ulit, ang tita kong ito ang dahilan kung bakit nawala ang unang bahay namin.

Mayabang nga ba kaming maituturing? Broken family, nakaranas ng pagmamaltrato at lumaki kaming hindi gaanong nakilala ang Mama namin at ganoon din siya sa amin dahil nga sa pagtatrabaho niya sa abroad para masuportahan niya kami. Mayabang nga bang maituturing kung singilin namin ang inutang sa amin lalo na’t kailangan na kailangan namin iyon?

Sa mga pang-aaping naranasan ng pamilya namin, sa lungkot at inggit na nararamdaman namin sa mga buo ang pamilya, masyado nga ba kaming naging mayabang?

Sa ngayon, pursigido akong makatapos para matigil na sa pangangatulong ang Mama ko. Napakahaba na ng panahong nagsakripisyo ang aming ina. Nais ko na siyang tumigil sa trabaho niya dahil kahit mabait ang pamilyang pinagsisilbihan niya ay katulong LANG ang turing sa kanya.

Ang mawalay sa ina, para sa aming magkakapatid, ay masyado nang malaking sakripisyo…

author: Octoberian

p.e./kf