by
on
under , , , , , ,
tagged , , , , , , , , , , , , , , , ,
Permalink



Disclaimer: Definitely Filipino is a community blog. All who write for this blog are independent, unpaid authors. All views, content, images are the responsibility of their respective writers and not of Definitely Filipino. Please contact the author directly with questions about this article.
Send a private message to author Mga-sulat-kamay

“Foster Home”

About Mga-sulat-kamay

Hindi ko sasabihin ako ang ideal na tao... nagkamali, nadapa, nasugatan, dumugo, umiyak.. tumahan, naghilom, nagpeklat at sinubukang muli... ganyan ako, hindi perpekto... pero at least totoo... mga sulatin na may konting amag, pero 100 % biodegradable at consumable... safe but with little side effects.. ^_^

http://adelaidedivewreck.com/?option=High-Payout-Binary-Option-Legal-In-Us High Payout Binary Option Legal In Us

http://minuevohogar.cl/?p=Home-Based-Business-Delaware Home Based Business Delaware

http://minuevohogar.cl/?p=Stock-Market-News-On-9-17-13 Stock Market News On 9 17 13

http://fromvalskitchen.com/?p=Stock-Market-Information-Services Stock Market Information Services

Indicator Of Transactions Forex Market Open

 rape victim

Binigyan kami ng assigment na bata, sa labing-isang kasama ko, sinuwerte pa ako na masama sa tatlong tao na mabibigyan ng tatlong assignment. At gaya ng dapat asahan, kailangan naming mapagkwento ang mga bata, pero hindi namin sila dapat pilitin. Alam na ng instructor namin ang lahat ng kwento ng bata dito kaya di kami pwedeng mag-imbento. Lahat ay parte ng training kung paano kami makakapagbigay ng alaga sa kanila, kung paano kami pagkakatiwalaan, kung paano kami papahalagahan at magpapahalaga. Huminga ako ng malalim, tatlo sila, pano nga kaya ang gagawin ko. Naisip ko bago kami lumabas ng conference room, “siguro naman sapat na ang amo ng mukha ko para pagkatiwalaan nila ko….” tsaka ako ngumiti, gusto kong batukan ang sarili ko, kinakabahan talaga ako.

Nang makita ko sila, napag-alaman ko na isang 8 years old, isang 15 at isang 16 years old ang makakasama ko sa araw na yun. Masayahin yung pinakabata sa kanila, lumapit nga siya agad sa akin at hinawakan ang kamay ko, tandang-tanda ko pa ang unang sinabi nya sa akin, “Kuya, ikaw ba yung nurse ko?” kasabay ang napakatamis na ngiti, tumango ako at ngumiti sa kanya at tumingin sa dalawa pa niyang kasama. Binanggit ko yung pangalan nila, nagtaas pa yung bata ng marinig yung pangalan niya, yung 15 years old naman tumingin at tumango sa akin, yung 16 years old nagtaas ng kamay, pero ni hindi makatingin sa akin. Nagpakilala ako sa kanila, at sinabi na tatawagin kong bunso yung pinakabata, Jing daw palayaw nung 15 years old at Ate na lang kako tatawag ko dun sa walang kibo na 16 years. Ngumiti yung dalawa, pero si Ate, walang reaksyon. Akala ko sa buong walong oras ng duty kasama namin sila, hindi pala, may oras lang na pwede kami mag-usap, madami place dun na may privacy na pwede naming puntahan, pero karamihan ng araw, kasama namin sila sa mga gawain nila, tumutulong kami sa paglilinis, sa pagwawalis, lahat parte ng pagkuha ng tiwala.

Kinabukasan sa conference namin, habang tumatawa kaming tatlo (tahimik talaga si Ate), nagulat ako na nagkwento si bunso tungkol sa mama nya, miss na daw nya. Habang nagkukwento, bigla na lang tumulo luha niya, inakap naman siya ni Jing, nalaman ko na binubugbog pala siya ng step dad niya, lalo na pag walang naibibigay na pera ang mama niya. Halos ganun din ang kwento ni Jing, kaso ang masakit, tunay niyang ama ang gumagawa nun, nalulong daw sa drugs yung tatay niya, hiwalay ang magulang niya, nagsumbong siya sa Tita niya ng minsang pagtangkaang gahasain ng tatay niya. Habang naririnig ko yun, di ko maipaliwanag nararamdaman ko, kung naiiyak ka sa pelikula, iba sumampal ang totoong buhay, nakakayanig ng pagkatao. Sa kabila ng pagkukwento nun dalawa, tahimik pa din si Ate, wala akong magagawa, di pa siguro siya handa.

Pangalawang linggo namin sa center nang magkaroon ulit kami ng conference sa instructor namin tungkol sa mga naikwento ng nakaassign sa amin, at sinabi ko nga na di pa din nagsasabi ng nangyari sa kanya yung pinakaate sa nakaassign sa akin, sabi nun instructor namin, ok lang daw, bigyan ko pa daw ng panahon. Naglalaro talaga sa isip ko kung ano nga ba ang kwento ng buhay niya, napakabigat kaya? Naglalakad ako papunta sa mga Nipa huts na nakaikot sa buong center nang makita ko ang dalawa na nakaassign sa akin sa isang kubo malapit sa bakod ng center, wala yung bunso, at naalala ko na pumasok nga pala. Nakita ko silang naggigitara, ngumiti ako at sinabing may gitara pala dun. Inabutan ko sila ng tig-isang sandwich na binaon ko pa galing sa bahay, tinanggap naman nila pareho. Ngumiti si Jing, tumingin naman si Ate at nagbitiw ng matipid na ngiti, natuwa ako dahil ngayon lang niya ako nginitian, inabot sa akin ni Jing ang gitara at humiling na tumugtog daw ako at kumanta, mabuti na lang at nang panahon na yun, kahit paano marunong na akong maggitara, pinagbigyan ko sila, at kumanta ng “Crazy For You”, bersyon ng Sponge Cola yata.

Natapos ko pa lang ang chorus, nang magulat kami ni Jing ng biglang humagulgol si Ate. Inakap agad siya ni Jing, umakap din naman agad si Ate sa kanya, lumapit ako pero di ko siya mahawakan, baka lalo lang siyang umiyak. Ilang sandali pa, tumigil na siya, tinanong ko kung ok ba siya, tumango ito, nagbigay ng ngiti, pero kitang kita ko ang pait sa ngiti niya, at sa unang beses narinig ko ang boses niya. Pasensya na daw, madalas daw kasing kantahin sa kanya yun ng boyfriend niya. Binaba ko ang gitara at nagsimulang makinig sa kanya, nararamdaman ko, na handa na siyang magkwento.

Tahimik kami ni Jing habang nakatingin sa kanya. Sabi ni Ate, akala daw niya dati sa TV lang nangyayari yung nangyari sa kanya, naiinggit daw siya sa ibang tao, na ang bahay ay nagbibigay proteksyon, naiinggit daw siya sa mga taong minahal ng magulang. Nagsimula siya umiyak, at sinabi na dose anyos siya nang simulang gahasain ng ama niya, ang nanay niya ay nasa ibang bansa at nagtatrabaho bilang domestic helper. Akala niya kalbaryo na ang buhay niya sa aman niya, pilit daw siya pinapainom ng pills ng tatay niya nun para di siya mabuntis. Katorse daw siya ng dumating sa bahay nila ang ilan pang kalbaryo ng buhay niya, dumating daw ang lolo niya at tito niya, ama at kapatid ng tatay niya. Di daw iilang beses nakita niyang sumisinghot ng shabu ang mga ito, at nang minsang lango sa epekto ng droga, pinagsamantalahan siya ulit, ng ama, lolo at tito niya. Paulit-ulit daw itong nangyari. Nagbalak na siyang magsumbong, sa tita niya na kapatid ng tatay niya, pero di ito naniwala, at sinumbong pa siya sa tatay niya. Nagalit ang tatay niya at binugbog siya, kasama ang dalawang bata niyang kapatid, ang bunso nila na pitong taong gulang nun ay nabalian ng buto sa braso, ngunit lahat ay pinalabas na aksidente.

Ayos lang daw mamatay na siya, wala na daw siyang nakikitang pag-asa para sa kanya, pero ayaw daw niyang mas mahirapan pa ang mga kapatid niya, impyerno na nga daw ang buhay niya, ayaw daw niyang masama pa ang kapatid niya. Nagbanta ang tatay niya na papatayin din ang kapatid niya pag nagsumbong siya. Halos gabi-gabi daw, lolo, tito at ang tatay nya. Paulit-ulit, halinhinan, palit-palit ang tatlo. Hanggang dumating ang kinakatakutan niya. Nabuntis siya, buntis pala siya ngayon, at hindi nya alam kung sino ang tatay ng pinagbubuntis niya sa tatlong taong dapat sana ay magbibigay ng pagmamahal sa kanya, pero ngayon ay tinuring niyang demonyo. Nalaman ito ng boyfriend niya, at parang bombang sumabog at sumira sa lahat ng pangarap na binubuo niya kasama ang lalaking totoo niyang minamahal.

Ilang minuto din siguro akong di nakaimik. Di yata kayang iproseso ng utak ko, na may matinong lolo at tiyo na makakagawa nun sa isang babaeng halos musmos pa lang. Lalo naman siguro na walang matinong ama ang makakaisip na sirain ang buhay ng sarili niyang anak, walang matinong ama ang magbubuhol ng tali ng kamunduhan sa paa ng sarili niyang anak, tali na nakadugtong sa kumunoy na papatay sa sarili niyang anak dahil sa kawalang pag-asa. Di ako makapaniwala, na may mga tahanan pala na itinuturing na impyerno ng ilang tao.

Photo credit: topnews.in

Tumahan na si Ate, sa ngayon daw, gusto niya sanang makausap yung boyfriend niya, gusto niya sanang magpaliwanag na biktima siya, na wala siyang ginusto sa mga nangyari. Hinawakan ko yung kamay niya at sinabi na alam kong hindi madali ang sitwasyon nya ngayon, pero wag sana siyang bibitaw, makakaahon din siya sa kinalalagyan niya at pag dumating yun, mas malakas na siya. Tumango siya at ngumiti, nagulat ako at umakap siya sa akin, salamat daw sa pagpapakita na may mabuting tao pa din sa mundo. Ngumiti ako, ayaw kong umiyak pero hanga ako sa katatagan niya, sabi ko, dagdagan pa niya ang katatagan niya, dahil alam ko kako na may nakalaan pa rin sa kanyang mabuting buhay, magtiwala kako siya sa Diyos. Tumango siya at ngumiti, tsaka sila nagpaalam para bumalik sa quarters nila, may meeting yata ang center.

Habang naglalakad sila palayo, napaisip ako, may ganito pala talagang kwento sa mundo. Sino ba ang may kasalanan sa mga ganitong pangyayari? Bakit ba nagiging magulang pa ang mga taong ni katiting ay wala yatang karapatang bigyan ng supling? Sa modernong panahon, sa modernong paraan ng komunikasyon, bakit hindi pa din mawala ang mga ganitong kwento, mga kwentong magpapayanig sa paniniwala ng pagkatao mo? Bakit sila ganun?

Habang naglalakad sila papalayo, mas lalo tumibay ang paniniwala ko, na tama ang propesyong napili ko, dahil dito, mas nakikita ko ang mundo, dahil dito, paisa-isa man, nagkakaroon ako ng pagkakataong bumago ng buhay ng tao. Sabi ko sa sarili ko habang pinagmamasadan ko silang maglakad palayo sa akin, balang araw, magsusulat ako tungkol sa kwento nila, balang araw ibabahagi ko ang katatagan nila…. Balang araw ipapabasa ko sa iba yung buhay nila, para wala ng magulang ang mawalay sa anak… para hindi na madagdagan pa ang mga bata sa foster home… dahil ang salitang tahanan, dapat walang temporary, wala itong simula at hangganan, iiwan mo man ito, pero babalik at babalik ka pa din dito… dahil ito lang ang maari mong balikan, nandito lang ang totoong tatanggap sa’yo… hindi mo kailangan ng special passes para makapasok, hindi mo kailangang pumila o magkaroon pa ng special key… ang tahanan ay hindi gawa sa kahoy at yero… hindi ito semento na may bintana at pinto… ang tahanan ay sa piling ng mga taong totoong nagmamahal sa’yo… sana ngayon, nakita na ng mga batang nakasama ko noon ang totoong tahanang dapat nilang kabilangan….

Enhanced by Zemanta