(Photo Credit: www.facebook.com/w.y.love.s)

(Photo Credit: www.facebook.com/w.y.love.s)

Gaano ba kaimportante ang pagkabirhen sa isang relasyon? Batayan ba talaga ang pagkabirhen ng isang babae para siya ay seryosohin ng mga lalaki? Kapag ba hindi na birhen ang isang babae siya na ay malandi? Siya na ay masama at madumi? Siya na ay iniiwasan at itinatakwil?

Pagkabirhen, birhinidad o virginity sa ingles. Ito ang iniingatan ng mga babae hanggang sa matagpuan nila ang tunay na lalaki at karapat-dapat niyang pag-aalayan ng pagkabirhen niya. Karamihan sa mga lalaki, gusto nila ay birhen daw na babae. Kasi daw malinis siya. Paano kung hindi na siya birhen, madumi na ba siyang tingnan? Hindi na ba siya pwedeng igalang? Hindi na ba siya pwedeng seryosohin?

Kawawa naman pala ang mga nagiging biktima ng panggagahasa kung ganun. Wala na pala silang pag-asang makahanap ng lalaking seseryoso sa kanila. Dahil madumi na ang tingin sa kanila ng mga lalaki. Pero ang masasabi ko lang, hindi naman lahat ng lalaki ay ganun. Mayroon pa rin namang totoo kung magmahal. Seseryosohin ka kahit na alam nila ang nakaraan mo. Mamahalin ka kahit na alam nilang wala na ang pagkabirhen mo at ganyan ang lalaking mapapangasawa ko. Kaya nga lang inabuso ko yata ang pagkamabuti niyang tao.

Kitang-kita ko sa mukha ng boyfriend ko ang “pagkakabigo” noong sinabi ko sa kanya na “hindi na ako birhen.” Isang buwan pa lang ang relasyon namin noon. Hindi siya nakaimik noong narinig niya iyon.

Kaya dinagdag ko pa, “Malaya kang iwan ako, dahil wala na akong maipagmamalaki sa’yo. Hindi na ako malinis gaya ng mga ibang babae. Magdesisyon ka na habang isang buwan pa lang tayo. Para hindi pa masiyado masakit ang mararamdaman ko.”

Sumagot naman siya, hindi, hindi kita iiwan, mahal kita. Nabigla lang ako kaya hindi agad ako nakapagsalita. Minahal kita hindi dahil sa birhinidad mo. Kundi iyon ang nararamdaman ko para sa’yo. Hindi mahalaga sa’kin ang nakaraan mo. Ang mahalaga sa akin ay ang pag-mamahal mo.”

Nagulat ako sa sinabi niya. Sabi ko sa sarili ko, “may mga lalaki pa palang katulad niya. Na totoong magmahal at matatanggap kung ano at sino ka.”  Damang-dama ko sa sinabi niya na mahal niya ako talaga.

Nagdaan ang araw, buwan at taon. Malayo na ang narating ng aming relasyon. Sa tagal na yon, marami akong nakita at napatunayan. Isa siyang maipagmamalaki na anak, kapatid, kaibigan at kasintahan. Magalang, mabait, masipag, mapagmahal at higit sa lahat may takot sa Diyos. Halos nasa kanya na lahat ang hanap ng isang babae sa isang lalaki. Kaya naman napakasuwerte ko sa kanya dahil minahal niya ako.

Pero sa kabila ng lahat ng ito, mayroon pa siyang hindi alam. Kaya lagi akong natatakot at nag-aalala. Ayaw ko nang mawala pa siya sa buhay ko. Hindi ko kakayanin kapag nangyari iyon. Kaya naman hindi ko masabi-sabi na niloko ko siya. Nakokonsensiya at nasasaktan ako para sa kanya. Masiyado siyang mabait para gawin ko ang bagay na iyon. Hindi ko rin lubos maisip kung bakit ko iyon nagawa. Wala naman siyang ginagawang masama.

Ngayon, limang taon na ang aming relasyon. At ang magandang balita ay ikakasal na kami sa darating na buwan. Kaya lang habang palapit ng palapit na ang petsa ng aming pag-iisang dibdib, lalo naman akong kinakabahan. Dahil sa isang bagay na hindi ko pa naaamin sa mapapangasawa ko. Lagi akong ginugulo ng aking isipan, kung sasabihin ko ba bago kami ikasal o pagkatapos na lang ng kasal namin. Ang hirap mag-isip, ang hirap magdesisyon. Lalo na kapag malapit na ang pinakamahalaga mong okasyon.

Ano kaya ang iisipin niya? Ano kaya ang magiging reaksiyon niya? Kapag inamin ko na bago palang ang relasyon namin ay nagkasala na ako sa kanya? Na niloko at pinaniwala ko siya. At iyan ang pang-siyam na utos ng Diyos na nasa Biblia. Mapapatawad niya kaya ako?

Dahil noong sinabi ko sa kanya na “hindi na ako birhen”,

NAGSINUNGALING AKO.