Buhay Sundalo
Ilang bundok na ba ang aking tinahak? Hindi ko na mabilang. Maraming lugar na akong napuntahan. I’ve met a lot of people with different beliefs, dialects and races pero lahat iyon ay naging kaibigan ko. Sila ang aking sandigan upang maibsan ang lungkot sa aking dibdib. Lungkot na ang rason ay malayo ako sa aking pamilya. Ang taong bayan ay ang aking pamilya. Nahanap ko ang aking pamilya sa katauhan nila. Nagbibigay inspirasyon sa aking propesyon.
Heto ako nakikipaglaro ng basketbol sa mga kabataang lalaki. Kasali na ito sa aking nasanayan. Maliban sa pinagpapawisan ako ay pinanalakas pa nito ang aking katawan at ang pundasyon ng aming pagkakaibigan. Matagal-tagal na rin akong hindi nakauwi sa aking sariling pamilya. Tatlong buwan na. Nagbeep ang cellphone ko. Si misis pala, nangungumusta sa akin at sinabing may sakit si bunso. Para akong lampa na walang magawa tuwing sasabihin ni misis na may sakit ang aking mga anak. Wala akong magawa sa layo ng aming pagitan. Tinagurian akong haligi ng aming pamilya na hindi ko naman nagampanan. My own family became my second priority. Totoo iyan. Dahil sa call of duty na ito ay hindi ko mawari kung sa isang taon ilang beses lang akong nakakauwi. Sa gabing ito, nilibang ko ang aking sarili. Naglalaro ng billard, nanonood ng TV at nakikipagkwentuhan with my comrades sabay na rin ng pag- inom ng tanduay. Sabi nga pampaantok naming lahat. My comrades became my first family. Mas kilala ko pa sila than my own family. Mas alam ko pa ang liko ng bituka ng aking kabaro kaysa mga anak ko. Inabutan na ako ng antok.
Pumasok ako sa aking kubo. Naramdaman ko na naman ang aking pagkukulang sa sariling pamilya. Hindi ko na namalayan na tumulo na pala ang aking luha. Akala ko maiibsan ang aking lungkot dahil sa aking ininom. Ngunit mali. Pagtatawan siguro ako kung may makakita man sa aking hitsura. Ang kagaya na may malakas na paninindigan ay umiiyak. Tinaguriang bayani ngunit sa kaibuturan ng puso ay hangad pa rin makapiling ang tunay na pamilya. Ang pamilya ko na mauuwian ko sa takip silim ng aking buhay.
Ito lang masasabi ko masaya at malungkot ang buhay bilang sundalo.
Photo credit:edition.cnn.com
Related articles
Komplikadong Relasyon(definitelyfilipino.com)
Pseudo Relationship(definitelyfilipino.com)
Of Loving and Hating(definitelyfilipino.com)
The Princess and the Big Brothers(definitelyfilipino.com)
The Battle for LOVE..Marriage or Wedding?(definitelyfilipino.com)
©Copyright 2012, Filipino | Definitely Filipino™. All rights reserved. Copying of any article from this Definitely Filipino blog without permission, is strictly prohibited. DISCLAIMER: All articles are opinions of their respective authors and not necessarily of the site owner and Definitely Filipino.
Nka relate ako kasi mister ko ay isang sundalo.ganun tlga ang buhay ng sundalo kailangan ng sakripisyo ganun din kming mga asawa dahil minsan lng magkita at magkasama.Mahirap man,kailangan tanggapin ang importante nabubuhay kmi ng marangal.
nice comment po. thanks for reading my blog:)
Ok lang iyan…author ng blog na ito…sometimes dumarating iyan sa ating buhay…tao lamang tayo na nagkakaroon din ng emotional breakdown, BUT in a little while mawawala ang rin once naiyak mo na iyan. Lalakas ulit ang iyong pananaw sa iyong buhay, especially sa uri ng iyong trabaho. I am proud of you, dahil kilala mo ang iyong sarili, alam mo ang iyong mission in life..but can’t be with your own family at this moment. I will pray for your safety and may God Bless U every seconds of your day away from your dearest family.
Be safe always and count on me as one of your new friend here sa blog mong ito..Peace in your heart be with you, friend!!
thanks fr readng my blog..
Sgt, showing pity ka ah…. Go lang ng go…. Lilipas din yan, o ayan na, may warning order nanaman sa inyo…. Prepare ka na initial 7days hehehehe!
hahahaha..hi sir karlo, it is not being self pity . i just want to share what i observed from your comrades…i guess it happened in your life too? right? thanks for reading my blog
tama ka po jan..