20 days to Hell – Chapter 7

Related articles:

20 Days to Hell – Chapter 1

20 days to Hell – Chapter 2

20 days to Hell – Chapter 3

20 days to Hell – Chapter 4

20 days to Hell – Chapter 5

20 days to Hell – Chapter 6

Why does tonight, have to end?

Why don’t we hit restart,

and pause it at our favorite parts.

We’ll skip the goodbyes.

If i had it my way,

I’d turn the car around and run-away,

Just You and I.

-Tiger Lily by Matchbook Romance

December 7, 2010

Tuesday

Bibiyahe ako ng Olongapo ngayon. Meron akong kailangan asikasuhin at dalhin pabalik ng Maynila. At para madalaw ko na din yung mga pinsan ko na matagal ko nang di nakikita at nakakasama.

Tatlong taon na din pala kong hindi nakakabalik dito. Halos konti lang din ang nagbago. Lalong dumami yata yung mga bar na pang red light district ang style, mayroon pa dito, pwede kang mag window shopping, parang ituro mo itutumba mo style na club!

Masarap sana tumira sa Olongapo, kung papipiliin ako mas gusto ko ang buhay doon. Tahimik, walang gaanong polusyon, pwede ka mag cellphone sa daan dahil walang snatcher, kung masnatch-an ka man panigurado tutulungan ka ng mga tricycle driver, tambay, jeepney driver, manong tindero o kung sino mang makakita sa’yo.  Walang hassle na traffic, kung meron man hindi naman ganun ka-brutal tulad sa Maynila. Mayaman itong siyudad na ito kaya hindi ka maboboring kung iniisip mong probinsya siya. Madaming bar, kainan, mall, pasyalan at kung anu anu pa. Madami ding tourist spot kung gusto mong mamasyal.

Ngayon nagtatayo na ang SM doon, pati Ayala meron na din sa loob ng dating base militar. Bali balita ngayon na pati robinson susunod na din doon. yung pinagtayuan ng SM, yun yung malawak na parking lot dati na pinagbibike-an naming magtotropa. Nakakatuwa dahil umuunlad na ang Olongapo lalo. Kaya proud talaga ko na masasabi ko ding taga Olongapo ako.

After errands, nag-shopping muna ko saglit ng mga pasalubong. Mga tipong chocolate, brownies, damit at iba pa. Actually, wala atang specialty ang Olongapo kaya kung anu-anong pagkain na lang na pampasalubong yung binili ko.

Binilhan ko si AL ng earrings sa Aldo Shop. Actually isang set siya, OK naman, medyo may kamahalan lang pero mukhang sulit naman at sana magustuhan niya. Hindi din kasi ako magaling pumili ng mga regalo para sa babae. Palpak nga daw ako sabi ng iba kong tropang babae pag namili ako ng pangpa-pasalubong o papang-regalo para sa babae. Hinayaan ko na lang na gumana yung instinct ko, bahala na si batman kung magustuhan niya man o hindi. It’s the thought that counts naman diba? Binilhan ko din siya ng popcorn at  brownies. Lakas maka high school no. Hahah

Gabi na din ako naka-uwi ng Maynila, traffic sa NLEX at bandang Quiapo. Pagdating ko dun nagkita din kami kagad kasi sabi ko meron akong ibibigay sa kanya na pasalubong. Nagkita kami sa bahay ng tropa nyang babae. Noong una nahihiya pa ko baka hindi niya kasi magustuhan pero awa ng Diyos nagustuhan naman niya. Lalo na daw yung earrings. Mahilig daw kasi talaga siya sa mga ganung abubot sa tenga at kamay. Bakit daw alam ko kung anung gusto nya? sabay ngiti, ngiting labas yung malalim na dimples. Deep inside kinikilig ako. Ang sarap niyang halikan o yakapin. Pero hindi pwede! Napa-iling na lang ako.

December 8, 2010

Wednesday

Ilang tulog na lang, malapit nang mag-Friday. Nakakabalisa. Nakaka-excite. Nakaka-asar din kasi parang ang tagal ng panahon at oras. Nagpapapayat ako ng matindi at nag-eexercise tuwing umaga para pag naligo sa beach e hindi naman nakakahiyang ibalandra tong katawan ko. Hahaha

Kaso baka naman i-cancel niya ito bigla dahil nagbago isip nya. Alam mo naman ang ugali ng mga babae, ngayon gusto pero mamaya ayaw na. Parang ganun. Pero sana matuloy kami, kasi yun pa lang ung time na magkaka-sama kami ng matagal-tagal at siyempre makakapag-heart-to-heart kami ng maayos. Sana.

Tamang text lang, kape at yosi. Na-kuwento niya pa na tinanong daw siya kung saan galing yung popcorn at brownies na pasalubong ko sa kanya. Patay. Sabi nya sa suitor nya daw. Patay lalo. Sabay tawa daw siya ng malakas.

Aning na aning yung boyfriend niya at todo selos. Pero sabi nya na lang daw iniwan lang sa shop niya, hindi niya alam kung kanino daw galing at sayang naman kung hindi niya kukunin. Pero bakas pa din daw sa mukha ni boyfriend na selos na selos ‘to. Kung nakakamatay lang yung selos malamang namatay na daw yun ng sampung beses. Hmm. . .

December 10, 2010

Friday

Ganado ako magtrabaho ngayon kasi magiging masaya yung gabi ko mamaya. Sana nga matuloy, cross finger lang. Plano dito, plano doon. Siyempre nag-ayos din ako sa sarili ko bago yun. Tamang pagpapagupit, pagligo ng matagal, exercise, bagong damit at kung anu-ano pa.

Sobrang excited talaga ko, kasi malapit na yung date namin, kung date mo mang matatawag ‘to. Hindi na ko makapag-antay. Parang gusto kong matulog muna at gigising ako bago umalis para mabilis yung oras!

9pm

Hanggang ngayon wala pa ding text kung tuloy kami o hindi. Nakakabalisa. Ayaw ko kasi ng ganitong naghi-hintay, matagal pinag-handaan at hinintay tapos parang hindi pa matutuloy.

Saglit lang daw. Iniisip ko baka busy pa siya kaya OK lang. I have to understand.

10pm

Wala pa din. Nakaka badtrip na.

11pm

Nag-uusap na kami sa text. Siyempre hindi ko ina-away, sino ba ko para mang away? Ayaw ko din mag-mukhang demanding sa kanya. Siguro nga nagbago na isip nito. O kaya baka hindi talaga siya pwede.

Hindi daw kasi siya talaga maka-alis dahil may biglaang lakad sila ni boyfriend. Siyempre badtrip. Pero sa akin naman, ok lang din, nai-intindihan ko naman siya o mas tamang sabihing ini-intindi ko naman siya. Hindi naman ako nagde-demand, konting time lang OK na OK na sakin.

1130pm

Hanggang hindi na talaga kami natuloy, kesyo daw ganito ganoon ganyan. Pero OK lang, ayos lang sakin. Siguro naman meron pang next time. Bawi na lang siya.

Nag-usap na lang kami sa text. Parang ang lungkot ng mga text nya. Ramdam ko yung mood niya kahit malayo siya. Gustong-gusto nya daw talaga matuloy kami, yun nga lang, hindi talaga siya makaalis.

Lumalalim na ang gabi, nakakalungkot pero ayos lang. Ganoon tlaga minsan ang buhay. Pabigla-bigla. Hindi mo talaga aasahan na makikisama sa’yo lagi ang buhay. Madalas pa nga lagi kang ba-badtripin e. Yung mga tipong kung kelan ka nagma-madali saka ka naman ina-aberya nang inaaberya. Lagi namang ganoon e, hindi ko alam kung bakit. Napakasama ko na bang tao para malasin lagi?

Pero kahit na anong gago mo at nang buhay kailangan mong bumangon, huwag ka magpapatalo. Walang nag-tagumpay dahil sumuko sila. Kailangan lagi kang ready to fight. Buhay lang yan, mas magaling ka diyan, mas may kontrol ka kaysa sa kanya.

Kaya kahit na anong hirap man danasin mo, kahit na anong pasakit yung makamit mo, kahit na anong kagaguhan man yung masalo mo, kahit na anong ka-bullshitan man yung mangyari, kahit na laging brutal man yung pagkaka-dapa mo, kailangan bumangon ka, ikaw, siya o tayo. Tandaan mo, masarap bumangon o tumayo lalo na kapag hindi madaling tumayo.

Hanggang mapunta kami sa dapat na pag-uusapan namin. Yung bagay na sasabihin nya dapat ng gabi na yun. Sabi ko. “Sige. Game na. Go!”

Hindi pa niya masabi noong una, sabi ko naman OK lang sakin kahit ano pa yan kaya ko naman tanggapin, ma-intindihin naman akong tao. Kahit ano pa kako yan kaya kong intindihin at tanggapin. Hindi naman ako judgmental. Kahit gaano pa kapangit yan hindi pa din magbabago ang tingin ko sa kanya. Siya pa din yung AL na nakilala ko, na napakasarap at napakasayang kasama. Ang AL na nagpapasaya ng bawat araw ko.

At ang buong akala ko ay siya ang magu-gulat dahil alam ko na yung gusto nyang sabihin. Wala akong ideya na ako pala yung magu-gulantang at biglang magu-guluhan. As in, sobrang nasorpresa ako sa sinabi nya. Feeling ko kumidlat sa taas ng bahay namin. Baka naman nananaginip lang din ako. O kaya nagdedeliryo lang ako. Parang may waterfalls ng below zero na tubig na bumuhos galing sa taas ng ulo ko. Sobrang na-tulala at na-stun ako. Feeling ko namanhid yung buong katawan ko. Mild stroke na ata ito e. Bawat letra parang huminto ang oras. Parang hindi ko din mabasa yung mga letra sa cellphone, dyslexic naman na ata ako. Ni hindi ko namalayan, nakatulala na pala ko  sa text nya:

Julz,

~2 weeks na din tayo halos magka-kilala.

Masaya ko lagi pag mag-kasama tayo.

Sobrang bait mo din sa akin.

Hindi ko alam kung papaano ko sasabihin sa’yo ‘to.

Ayaw ko kasing maging unfair sa’yo ngayon pa lang.

Ang totoo kasi,

labag man sa loob ko,

ayaw ko man,

pero . . . .

in 3 weeks time

or

20 days from now,

Julz . . . .

Ikakasal na ako. . . . .

~AL

=’(

---

©Copyright 2012, Definitely Filipino™ Blog Network. All rights reserved. Unless otherwise stated, all articles in this blog are opinions of their respective authors and not necessarily of Definitely Filipino and its staff.

---

You may also like:

• RH Bill
  Living in a third world c...
• "Porke ba naka-Starbucks ka, mayaman ka na?"
  Sabi ng iba, "If you...
• The Great Rebounder
  Madalas na nating marin...
• Mahal Ko Si Nanay at Mahal Ako Ni Nanay
  “Wag maging hadlang ang k...
• Akala Ko Lang Pala..
  Hindi ko na mabilang kung...
• Sweeter Than I Love You
  “Bye, Mom, love you, too”...